ชิงหูเสนอความคิดเห็นให้กับหลินเมิ้งหยาอีกครั้ง สำหรับเขาแล้ว นอกจากเจ้าเด็กน้อยคนนี้ คนอื่นๆ มิต่างอะไรจากเมฆลอยละล่อง
ทว่าหลินเมิ้งหยากลับไม่สามารถทำเรื่องไร้เยื่อใยเช่นนั้นได้ ป๋ายจื่อปกป้องนางด้วยหัวใจ แม้แต่พี่น้องแท้ๆ ยังมิทำเช่นนาง
ดังนั้นนางมิอาจส่งป๋ายจื่อไปลำบากตรากตรำเช่นนั้นได้
“ดูจากท่าทีของฮ่องเต้หมิง เขาอยากรับป๋ายจื่อเข้าไปเป็นสะใภ้เหลือเกิน ซีฟานมีหญิงสาวมากมาย เหตุใดจึงต้องมาขอลูกสะใภ้จากต้าจิ้น!”
ในสวนดอกไม้ ป๋ายจื่อกำลังหัวเราะอย่างเบิกบาน โดยไม่รู้เรื่องรู้ราวใดๆ
เมื่อเทียบกับตนเองแล้ว ป๋ายจื่อเป็นเพียงหญิงสาวตัวเล็กๆ เท่านั้น เจิดจรัส อ่อนหวาน รอยยิ้มสดใสสวยงาม
แม้จะเคยเผชิญเรื่องราวอันตรายมากมาย แต่นางยังคงรักษาความดีงามในหัวใจของตนเองเอาไว้ได้
หลินเมิ้งหยาเพิ่งได้รู้ว่า ป๋ายจื่อต่างหากที่เป็นคนเข้มแข็งที่สุดในหมู่พวกนาง
“ไม่ได้ ข้าไม่มีทางยินยอมปล่อยให้ป๋ายจื่อแต่งงานกับหูเทียนเป่ย!”
ตัดสินใจเด็ดขาด ผุดลุกขึ้นยืนจากที่นั่ง จัดแต่งเสื้อผ้าตนเอง ก่อนจะเดินออกจากตำหนักหลิวซินโดยมิพาสาวใช้คนใดไปด้วย
ดูเหมือนนางจะต้องปรึกษาหลงเทียนอวี้เพื่อคิดหากลอุบายที่แยบยลออกมา
สาวเท้าถี่ๆ เวลาเพียงชั่วพริบตา ร่างของหลินเมิ้งหยาพลันปรากฏที่หน้าห้องอ่านหนังสือของหลงเทียนอวี้
ทว่าตอนที่คิดจะเคาะประตู อยู่ๆ นางก็หยุดชะงัก
นางเป็นคนทำให้เกิดเรื่องนี้ขึ้นเอง
หากมาร้องขอความเห็นใจจา
