อบมองชิงหู แต่กลับได้เห็นเขาพยักหน้าลง ท่าทางน่าสงสารเสมือนคนยอมรับผิด
นางถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้ นวดคลึงขมับก่อนออกคำสั่ง
“ข้ารับรู้เรื่องนี้แล้ว บางทีคนผู้นั้นอาจเตรียมใจเอาไว้แล้วเช่นกัน คงยากที่จะทำให้เขาปรากฏตัวอีกในคราวหน้า”
คนผู้นี้เป็นใคร อันที่จริงหลินเมิ้งหยาพอจะเดาได้แล้ว
แต่นางกลับอดทนไว้ เหตุเพราะโอกาสยังมาไม่ถึง
“วันนี้ขอบคุณเจ้ามาก”
เย่น้อมรับ เพียงพริบตาเดียว ร่างของเขาพลันหายไป
“ทักษะการหายตัวของเขาไม่เลวเลยทีเดียว”
เมื่อเขาหายไป ชิงหูจึงเอ่ยชมออกมาลับหลัง
หลินเมิ้งหยามองเขาด้วยความสงสัย
“หายตัว? มันเป็นเพียงการแสดงตบตาคนมิใช่หรือ?”
ทว่าชิงหูกลับส่ายหน้าพลางกระซิบ
“ทักษะการหายตัวมีมานานแล้ว อีกทั้งยังเป็นหนึ่งในทักษะอันเป็นความลับของเจียงหู อันที่จริงพวกเราต้องอาศัยสภาพแวดล้อมโดยรอบในการหายตัว เมื่อก่อนนักฆ่าในเถาฮวาอู๋ล้วนต้องเรียนรู้ทักษะการหายตัวขั้นพื้นฐาน นี่จึงเป็นสาเหตุที่นักฆ่าแห่งเถาฮวาอู๋ทำงานพลาดน้อยมาก”
เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางสงสัยของหลินเมิ้งหยา ชิงหูจึงหัวเราะอย่างมีเลศนัย พริบตาเดียว ร่างของเขาพลันหายไปจากสายตาของหลินเมิ้งหยา
นางยกมือขึ้นขยี้ตา แต่ไม่พบร่างของชิงหูอีกแล้ว
“เอ๋? ไปไหนแล้ว?”
ทว่าอีกวินาทีต่อมา ชิงหูพลันปรากฏตัวข้างกายนาง
