ยกระทรวงการคลัง แม้เขาจะส่งคนไปค้นหาติดตามร่องรอยของเงินที่หายไป แต่กลับไร้ซึ่งเบาะแสใดๆ ให้เห็น
ทว่าข้อมูลที่ได้รับมานั้นหลุดออกมาจากปากของช่างเงิน
คิ้วของหลงเทียนอวี้ขมวดแน่น ก่อนจะย่อยข้อมูลจากกระดาษแผ่นนี้
ช่างเงินพูดคุยเรื่องนี้กับสหายคนสนิทว่าเขาเคยช่วยเหลือคนกลุ่มหนึ่งหลอมเงินมากมายมหาศาล
แต่เงินที่ถูกหลอมเหลวกลับถูกพวกเขาเหล่านั้นเอาไป อีกทั้งยังไม่รู้ด้วยว่าเอาไปทำอะไร
แต่ที่น่าสนใจที่สุดคือเงินทองเหล่านั้นล้วนมีคำว่าจุนเสี่ยง1ประทับไว้
หากมิใช่เพราะช่างเงินคนนั้นดวงแข็ง ได้เจอกับคนที่เคยรู้จักกันมาก่อนในนั้นแล้วปล่อยตัวออกมาละก็ ป่านนี้เขาคงกลายเป็นผุยผงไปแล้ว
เงินเหล่านั้นล้วนเป็นเงินค่าจ้างของทหารที่ถูกปล้นไปทั้งสิ้น คิดไม่ถึงเลยว่ามันจะถูกหลอมไปแล้ว
เพราะเหตุนี้ ไม่ว่าจะหาอย่างไรก็หาไม่เจอ
“ช่างเงินคนนี้ดวงแข็งยิ่งนัก พี่สาม ท่านหาเขาเจอแล้วหรือไม่?”
หลงเทียนอวี้ส่ายหน้า สีหน้าแข็งทื่อ
“ตอนที่พบตัวเขา เขากลายเป็นร่างไร้ลมหายใจไปแล้ว อีกอย่างคนที่ถูกส่งไปตามมาเล่าว่าขณะที่พวกเขากำลังไล่ล่าชายคนนี้ พวกเขาถูกขัดขวางโดยคนบางกลุ่ม”
ดูเหมือน คนที่กำลังตามหาเงินค่าจ้างทหารอยู่จะมิใช่เพียงพวกเขาเท่านั้น
เขาครุ่นคิด คนที่ปล้นเงินเหล่านั้นไปจะต้องรู้ว่ามีปลาหลุดจากแหตัวนั้นแน่
“เช่นนั้น พวกเราไม่มีเบาะแสอื่นใดอีกแล้ว?”
หลงชิงหานถอนหายใจ พวกเขาหาเบาะแสชิ้นนี้ได้ยากยิ่ง ทว่าเบาะแส
