ทว่าวันนี้ไท่จื่อที่ยังมิได้ขึ้นครองบัลลังก์ แสดงให้ทุกคนได้เห็นว่าเขาคือว่าที่ฮ่องเต้ผู้ไร้ความสามารถ
หากเขาได้ขึ้นครองราชย์จริง เกรงว่าพวกเขาเองคงจะถูกเอาตัวไปประหารอย่างแน่นอน
นางหาใช่คนที่จะยอมศิโรราบและรับกรรมแต่โดยดีไม่
“เจ้าเข้าใจก็ดีแล้ว เวลาไม่คอยท่า เจ้าไปพักผ่อนเถิด”
หลงเทียนอวี้พยักหน้าลง หมุนตัวแล้วก้าวเท้ายาวๆ ออกไป
มองตามแผ่นหลังกว้างน่าเกรงขาม เป็นครั้งแรกที่หลินเมิ้งหยารู้สึกใจเต้นเล็กน้อยกับชายผู้นี้
แม้หลงเทียนอวี้มักจะแสดงสีหน้าท่าทางเย็นชา แต่เพื่อปกป้องคนของตัวเองแล้ว เขาไม่เสียดายเลยที่จะเสียสละทุกสิ่งทุกอย่าง
มิรู้ว่าจะมีหญิงสาวโชคดีคนใดสามารถเข้าไปอยู่ในหัวใจของเขาได้
นางส่ายหน้า เหตุใดวันนี้นางจึงรู้สึกเอื่อยเฉื่อยเช่นนี้
นอนไม่หลับทั้งคืน หลินเมิ้งหยาเอนกายลงบนเตียง วิเคราะห์เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้
อันที่จริง เรื่องราวที่นางได้ประสบพบเจอไม่ควรเกิดขึ้นเลยด้วยซ้ำ
ทว่า ทั้งหมดนั้นล้วนเกิดขึ้นแล้ว
พระชายาถูกลักพาตัว ก่อเหตุบนถนน ถูกลอบทำร้ายยามวิกาล
เรื่องเหล่านี้มิควรเกิดขึ้นในเมืองหลวงด้วยซ้ำ นอกเสียจากว่าผู้อยู่เบื้องหลังของเรื่องเหล่านี้เป็นผู้มีอำนาจล้นพ้น
อาจพูดได้ว่า เพื่อทำร้ายนางแล้ว พวกเขายังสามารถทำเรื่องร้ายแรงกว่านี้ได้อีก
แต่เรื่องที่นางคอยช่วยเหลือหลงเทียนอวี้หาได้มีใครรู้ไม่
แต่เพราะเหตุใดคนที่มักเจอเข้ากับอันตรายจึงกลายเป็นนางกัน?
นี
