ข็ง เช่นนั้นนางก็คงมีเทวดาคุ้มครอง
แต่ไหนแต่ไรมามิเคยมีใครรอดชีวิตออกจากรังของเถาฮวาอู๋ อีกทั้งยังไม่เคยมีใครทำให้เขายินยอมมอบเย่ให้
บางทีอาจเพราะนางไม่เหมือนกับคนอื่น
“ต่อจากนี้ไป หากเจ้าอยากทำอะไร ขอให้บอกข้าก่อนล่วงหน้า เจ้าสามารถใช้อำนาจของจวนอวี้แห่งนี้ได้ตามความต้องการ”
สำหรับหลินเมิ้งหยาแล้ว การกักขังนางไว้มิใช่ผลดีแต่อย่างใด
สู้ปล่อยให้นางกระทำสิ่งที่ตนเองต้องการ อาจจะได้ผลลัพธ์ที่ดีกว่า
“เพราะเหตุใดหรือเพคะ? ท่านอ๋อง หม่อมฉันสามารถรู้เหตุผลได้หรือไม่?”
ยิ่งนานวัน ยิ่งรู้สึกว่าหลงเทียนอวี้ปฏิบัติกับนางแปลกมากขึ้น
“ข้าไม่อยาก…ควบคุมใคร”
ยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมา แม้เขาจะได้รับการปกป้องจากเสด็จพ่อ แต่ถึงกระนั้นก็ยังต้องระมัดระวังและเอาตัวรอดภายใต้การกดดันจากไท่จื่อ
แม้หมู่เฟยจะใช้ชีวิตอยู่ในวังอย่างระมัดระวัง แต่สุดท้ายแล้วก็ยังถูกฮองเฮาข่มขู่อยู่ดี
แม้แต่การมาเยือนของฮ่องเต้หมิงในคราวนี้ แม้เขาจะขอเข้าพบเสด็จพ่อ แต่กลับถูกขวางไว้และให้อยู่เพียงด้านนอกตำหนักไท่เหอ
แน่นอนว่าผู้ที่ขัดขวางคือฮองเฮาและไท่จื่อ
เขา…อดทนมามากเพียงพอแล้ว
“หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ”
นับตั้งแต่ตอนที่หลงเทียนอวี้เข้ามายืนปกป้องนางอยู่ข้างกายมิห่างหายในงานเลี้ยงวันนี้ อันที่จริงมันแสดงให้เห็นว่าพวกเขาได้ทำการประกาศสงครามกับฮองเฮาและไท่จื่อแล้ว
หากหลงเทียนอวี้ไม่คัดค้าน เช่นนั้นสิ่งที่จะได้รับก็คงเป็นการถูกลงโทษ
