งด้านส่องประกาย ส่วนหัวคมกริบ
“มันคือสิ่งที่ข้าเก็บได้จากร่างของชายชุดดำ น่าแปลกที่ข้าตรวจสอบศพอยู่หลายร่าง แต่กลับเจอที่ศพนั้นเพียงศพเดียว
คำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้ความสนใจของทุกคนพุ่งไปที่ร่างของเจ้าของหัวลูกศรสามแฉกอันนี้
“ของชิ้นนี้มีเอกลักษณ์เป็นอย่างมาก เห็นได้ไม่บ่อยนัก หรือจะเป็นสัญลักษณ์อะไรบางอย่าง?”
แม้พ่อบ้านเติ้งจะไม่ใช่คนหูเจียง แต่เขามีความสามารถเป็นอย่างมาก อีกทั้งคำพูดของเขายังตรงกับความคิดของหลินเมิ้งหยา
“ข้าเองก็คิดเห็นเช่นนั้น พวกเจ้าลองดูทีว่าคุ้นเคยกับส่วนไหนของมันบ้างและมันมีไว้เพื่อทำสิ่งใด?”
แม้ทั้งสองจะดูแล้วดูอีก แต่กลับพากันส่ายหน้า อีกทั้งยังเอ่ยว่าไม่รู้จัก
ขณะเดียวกัน มีคนส่งข่าวมาบอกว่าท่านอ๋องจะประทับที่วัง คืนนี้ไม่กลับจวน
หลินเมิ้งหยาครุ่นคิด สุดท้ายสั่งให้ทุกคนแยกย้ายกันไปก่อน รอหลงเทียนอวี้กลับมาแล้วค่อยว่ากันอีกครั้ง
ทุกคนต่างพากันแยกย้าย สุดท้ายจึงเหลือเพียงสาวใช้ทั้งสามและหลินจงอวี้ที่ยังอยู่ภายในตำหนัก
ตั้งแต่ตอนที่หลินเมิ้งหยากลับมา คิ้วของหลินจงอวี้ขมวดเข้าหากันแน่น อีกทั้งสายตาที่จ้องมองหลินเมิ้งหยายังแสดงให้เห็นถึงความลังเล
“เจ้าเด็กน้อย ได้ยินมาว่าเจ้าเกือบถูกลักพาตัวไประหว่างทางอย่างนั้นหรือ? ไอ้โจรชั่วที่ไหนมันกล้าเข้ามายุ่งกับเจ้าเด็กน้อยของเหยียกัน?”
ชิงหูพุ่งตัวเข้ามาจากทางด้านหน้าประตู โอบกอดหลินเมิ้งหยาพลางก้มๆ เงยๆ สำรวจร่างกาย
