ในเมื่อเรื่องราวมาถึงขั้นนี้แล้ว นางคงทำได้เพียงรอแก้ปัญหาทีละก้าว
“วางใจเถิดหวู่เอ๋อร์ แม่ไม่มีทางปล่อยให้เจ้าไปดูตัวอย่างแน่นอน ชุดนี้มิมีทางมิมีความหมายอันใด”
มองดูลูกสาวที่ตนรักประหนึ่งไข่ในหิน ซ่างกวนฉิงอยากพาลูกสาวกลับบ้านเสียเดี๋ยวนี้
หวู่เอ๋อร์ของนางเป็นเด็กสาวที่มีรูปร่างหน้าตางดงาม แล้วแบบนี้จะยอมปล่อยให้นางไปอยู่ไกลถึงซีฟานได้อย่างไร?
เดินผ่านประตูจัดงานเลี้ยงเข้ามา ทุกคนต่างพากันทยอยเข้าวัง
แต่เพราะหลินเมิ้งหยาเป็นพระชายา ดังนั้นจึงมีเกี้ยวเล็กๆ มารอรับอยู่ด้านหน้าพระราชวัง
“เชิญพระชายาอวี้…”
เสียงของขันทีดังขึ้น หลินเมิ้งหยาเข้าไปนั่งในเกี้ยว ก่อนจะถูกขันทีสองคนยกเข้าวังหลวงไป
แม้ว่าฮ่องเต้จะยังประชวรไม่หายดี แต่ถึงอย่างนั้นวังหลวงก็ยังประดับโคมไฟหลากสีสันสวยงาม
ทุกคนล้วนถูกพาเข้าไปภายในงาน หลินเมิ้งหยาเพิ่งเดินเข้ามา ดังนั้นจึงมิได้เป็นจุดสนใจแต่อย่างใด
ถึงอย่างไรนางก็ได้ชื่อว่าเป็นชายาอวี้ อีกทั้งยังพ่วงด้วยตำแหน่งลูกสาวสกุลหลินผู้มีสติฟั่นเฟือน
มิมีใครรู้เลยว่าหญิงสาวรูปร่างหน้าตางามสง่าคนนี้คือพระชายาอวี้ผู้นั้น
“ได้ยินหรือเปล่า? ท่านอ๋องพานังบ้านั่นมาด้วยล่ะ!”
หลินเมิ้งหยาพาป๋ายซ่าวไปยังมุมหนึ่งแล้วนั่งลง
อันที่จริงตำแหน่งที่นั่งของนางค่อนข้างโดดเด่น อีกทั้งที่ตรงนี้ยังมีชายาโฉมงามของฮ่องเต้นั่งอยู่สองสามคน
นางไม่อยากทำตัวเป็นจุดสนใจ ทว่าทันทีที่นั่งลง นางกลับได้ย
