ินคนซุบซิบนินทาเรื่องของตนเอง
“จริงหรือ! น่าเสียดายท่านอ๋องผู้งามสง่า ไม่น่าอภิเษกกับหญิงโง่เขลาเช่นนั้นเลย”
มิรู้ว่าฮูหยินจากสกุลไหนที่กำลังแอบนินทาท่านอ๋องอวี้
หลินเมิ้งหยาทำเพียงยิ้มแล้วสดับฟัง
ตอนนี้สงบเสงี่ยมก่อนสักหน่อย อีกเดี๋ยวถ้าต้องออกไปค่อยทำให้พวกนางตกตะลึงเล่นจะดีกว่า
เมื่อถึงเวลานั้น มิรู้ว่าจะมีดวงตาและริมฝีปากสักกี่คู่ที่ต้องชะงักค้าง หรือใบหน้าของใครจะแหลกละเอียดจนเก็บไม่หมดหรือไม่
“ข้าได้ยินมาว่าเจิ้นหนานโหวใช้ความดีความชอบทางการทหารของเขา ทำให้นางได้อภิเษกสมรสกับท่านอ๋อง ได้มีพ่อเป็นเทพเจ้าแห่งสงครามดีเยี่ยงนี้นี่เอง หากข้าเองก็เป็นบุตรสาวของเจิ้นหนานโหว ป่านนี้ข้าก็คงได้เป็นชายาขององค์ชายเช่นกัน”
พวกผู้หญิงมักชอบติฉินนินทาเป็นที่สุด
หลินเมิ้งหยากดตัวป๋ายซ่าวที่คิดจะเข้าไปสั่งสอนพวกนางเอาไว้ นางแสร้งยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย จากนั้นก้มหน้าจิบชา
ขณะที่กำลังสดับรับฟังเสียงติฉินนินทา ร่างของหลินเมิ้งหวู่พลันปรากฏขึ้น
บางทีซ่างกวนฉิงอาจถูกฮองเฮาเรียกไปพบ หลินเมิ้งหวู่จึงอยู่เพียงลำพัง
เดินผ่านประตูเข้ามา มองหาที่นั่ง สายตาพลันสะดุดอยู่ที่ที่นั่งสะอาดสะอ้านและถูกจัดเรียงเป็นแถวเอาไว้ นางเดินเข้าไปนั่งลงยังตำแหน่งของหลินเมิ้งหยาโดยไม่คิด
ขณะนี้ สายตาของเหล่าฮูหยินและคุณหนูทั้งหลายพลันมองนางด้วยความสงสัย
“ขออภัยคุณหนู นี่คือตำแหน่งที่นั่งของพระชายาอวี้ ที่ของท่านคือทางนั้น
