กัน?”
ตอนนี้แม้แต่จิ่นเยว่เองก็รู้สึกว่าเรื่องนี้กลายเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้ว หรืออาจพูดได้ว่าการหายตัวไปของหลินเมิ้งหยาเป็นเพียงเรื่องธรรมดาเท่านั้น
“พวกเราเองก็ไม่รู้เจ้าค่ะ บางทีอาจเพราะอารมณ์ไม่ดีก็เลยออกไปเดินเล่นกระมัง”
สาวใช้ทั้งสามกลับรู้สึกเอื่อยเฉื่อยเสียยิ่งกว่าจิ่นเยว่
เมื่อก่อนเวลานายหญิงไปไหน นางมักจะพาสาวใช้อย่างพวกนางไปด้วย ทว่าตอนนี้พวกนางไม่รู้ด้วยซ้ำว่านายหญิงหายไปไหน
“เฮ้อ พวกเจ้านี่หนา! ต่อจากนี้ไปจะต้องตามติดพระชายาอย่าให้ห่าง ในเมื่อพระชายาหายไปเช่นนี้ ข้าเองก็ไม่รู้ว่าควรกลับไปทูลพระสนมเช่นไร”
หงอวี้แอบหัวเราะ อารมณ์ของพระชายาพระองค์นี้รุนแรงยิ่งนัก
ฟู่จวินของตนเองพาหญิงสาวคนหนึ่งกลับมาแต่เพียงเท่านั้น ทว่านางกลับหนีออกไปข้างนอก
ได้ยินมาว่าหญิงสาวของต้าจิ้นเชื่อฟังหลักสามปฏิบัติสี่คุณธรรม1 ดูเหมือนโอกาสของนางจะมาถึงแล้ว
กว่าจะตื่นนอน พระอาทิตย์แขวนอยู่กลางขอบฟ้า ไตร่ตรองดูก่อนจะพบว่าเป็นเวลาบ่ายแล้ว
หลินเมิ้งหยาลุกขึ้น ทว่านางต้องรู้สึกประหลาดใจเมื่อพบว่ากลีบดอกไม้คลุมร่างของนางตนเองอยู่ ก่อนจะตกลงบนพื้น
เพราะเหตุนี้นางจึงไม่รู้สึกหนาวเลยสินะ รู้สึกเหมือนกำลังห่มผ้าห่มผืนใหญ่
“ตื่นแล้วหรือ? มานี่สิ กินผลไม้”
ใบไม้ขนาดใหญ่ที่ห่อหุ้มผลไม้เอาไว้ถูกวางลงตรงหน้าหลินเมิ้งหยา
ชิงหูหยักยิ้มอย่างไม่ใส่ใจนัก ทว่าดวงตาเสมือนจิ้งจอกของเขากลับหรี่เล็กเสมือนพระจันทร์ครึ่งเส
