ี้ยว
“ขอบใจเจ้ามาก”
คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์จะมีประโยชน์มากมายมหาศาลขนาดนี้ หลินเมิ้งหยาหยิบผลไม้แล้วส่งเข้าปาก
ผลไม้ชนิดนี้มีรสหวานปานน้ำผึ้ง เมื่อได้ดูดกลืนน้ำหวานของมัน ศีรษะอดไม่ได้ที่จะพยักลงเบาๆ
เพียงสองสามคำก็กินหมดแล้วหนึ่งลูก
“ทำไมเจ้าไม่กินล่ะ?” หลินเมิ้งหยากินติดต่อกันเข้าไปหลายลูกจนเริ่มรู้สึกอิ่ม สายตาพลันมองชิงหูด้วยความสงสัย
น่าแปลกชะมัด ทุกครั้งเจ้าเด็กนี่เห็นของกินเป็นไม่ได้ จะต้องปรี่เข้าไปเป็นคนแรกเสมอ เหตุใดวันนี้จึงยอมปล่อยให้นางกินได้เล่า
แปลกจริงๆ!
“ผลไม้ชนิดนี้มีพิษ ข้ากินไม่ได้หรอก”
เพียงพูดจบ เขาได้เห็นดวงตากลมโตจ้องตนเองเขม็ง
รอยยิ้มพลันผุดออกมา ก่อนจะกลายเป็นเสียงหัวเราะ
“ฮ่าๆๆ นี่เจ้าเชื่อจริงหรือ เจ้ามีความรู้เรื่องยาพิษแท้ๆ เหตุใดจึงแยกไม่ออกกันเล่า”
ในสายตาของชิงหู หลินเมิ้งหยาคือปรมาจารย์ด้านยาพิษ
ดังนั้นเมื่อหลินเมิ้งหยาตื่นนอน เขาจึงอยากแกล้งนางสักเล็กน้อย
คิดไม่ถึงเลยว่าขณะที่สมองของนางยังทำงานได้ไม่เต็มที่ นางจะถูกหลอกง่ายเช่นนี้
จริงๆ เลย หัวเราะจนน้ำตาไหลหมดแล้ว
ทว่าที่หลินเมิ้งหยาชะงักหาใช่เพราะตกหลุมพรางของชิงหู แต่เพราะผลไม้ชนิดนี้มีส่วนผสมของยาถอนพิษชนิดหนึ่งในร่างกายนาง
ตอนที่ข้ามภพมา ร่างกายของนางถูกยาพิษอย่างรุนแรง แม้จะถอนยาพิษออกไปส่วนหนึ่งแล้ว แต่ยังมียาพิษอีกหลายชนิดที่ยังไม่ถูกกำจัดออกไป
บังเอิญ ผลไม้ที่ชิงหูนำมาให้คือหน
