ึ่งในยาถอนพิษ
บนโลกนี้ล้วนมีความบังเอิญ
เอ๋? ชิงหูมองหลินเมิ้งหยาที่กำลังกัดกินผลไม้ไม่หยุดตรงหน้า เหตุใดจึงไม่ด่าไม่ตีเขากันเล่า?
ไม่เหมือนหลินเมิ้งหยาคนเดิม!
“เจ้าเด็กน้อย เจ้าถูกใครทำให้สมองมีปัญหาไปแล้วหรือไม่?”
เขาค่อยๆ ก้าวเท้ามาข้างหน้า ยื่นนิ้วมือออกไปเคาะศีรษะหลินเมิ้งหยาเบาๆ แต่กลับพบว่าเด็กสาวไม่แม้แต่จะด่าว่าเขาเลยแม้แต่น้อย
แปลก แปลกมากจริงๆ
“ปัญญาอ่อน หากข้าไม่ด่าเจ้า ชีวิตเจ้าจะขาดสีสันไปหรืออย่างไร?”
หลินเมิ้งหยาถลึงตาโตพร้อมทั้งเอ่ยจิกกัดขึ้นมา ขณะเดียวกันชิงหูยกมือขึ้นตบหน้าอกตัวเอง
ยังดี ยังดี สมองของเจ้าเด็กน้อยยังปกติดี
“เอาล่ะ ตอนนี้อารมณ์ดีขึ้นแล้วใช่หรือไม่? สายมากแล้ว พวกเรากลับไปกินข้าวกลางวันกันเถิด!”
ชิงหูโอบตัวหลินเมิ้งหยา ขณะเดียวกันกลิ่นหอมของดอกไม้เตะเข้าที่จมูกของเขา
ปกติแล้วหลินเมิ้งหยามักจะพกเครื่องหอมกลิ่นสะอาดสะอ้านเสมอ
ทว่าตอนนี้กลิ่นหอมของดอกไม้กลับส่งความหวานละมุนออกจากตัวนางจนหัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะ
แขนโอบรอบร่างบาง เพียงออกแรงเล็กน้อย ทั้งสองก็โบยบินขึ้นไป
หลินเมิ้งหยาหันกลับไปมองทุ่งดอกไม้ด้วยท่าทางเสียดาย หากมีโอกาส นางอยากมาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่
แอบย่องกลับเข้าไปเฉกเช่นเดียวกับตอนออกมา
ทว่าทันทีที่ผ่านเข้าทางประตูหลังของจวน สีหน้าเคร่งขรึมของหลินขุยพลันปรากฏต่อหน้าคนทั้งสอง
“พระชายา ท่านอ๋องเชิญเสด็จ”
เจ้าชิงหูคนนี้เป็นหายนะที่แท้จริง
ทันท
