ีที่ออกจากคุกมา เขาก็พาพระชายาออกไปเที่ยวเตร่ เพราะเหตุนี้จึงมีข่าวลือเช่นนั้นจากเจียงหู
“ได้ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”
ทั้งที่ถูกจับได้ ทว่าหลินเมิ้งหยากลับมิได้มีท่าทีใส่ใจ นางสามารถเข้าออกจวนได้ตามความต้องการ นี่คือหนึ่งในสัญญาที่หลงเทียนอวี้มอบให้กับนาง
ยิ่งไปกว่านั้นหลงเทียนอวี้เป็นผู้อนุญาตให้ชิงหูเป็นองครักษ์ประจำกายของนางเอง
สั่งให้ชิงหูกลับไปที่ตำหนักก่อน หลินเมิ้งหยาเดินตามหลินขุยไปยังห้องอ่านหนังสือของหลงเทียนอวี้
“พระชายา ข้าน้อยมีเรื่องบางเรื่อง ไม่แน่ใจว่าสามารถพูดได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”
หลินขุยเป็นคนตรงไปตรงมา หาใช่คนมีเล่ห์เหลี่ยมใดๆ อีกทั้งหลินเมิ้งหยายังเป็นคนคุ้นเคย ดังนั้นทั้งสองจึงมิได้มีพิธีรีตองต่อกันมากนัก
“เชิญ”
“พระชายาไม่ควรออกไปกับเด็กคนนั้นสองคนพ่ะย่ะค่ะ เจียงหูมีข่าวลือที่ว่า…ว่าเขาเป็นคนของผู้มีอำนาจ เหตุเพราะเขาฆ่าเจ้านายของตนเอง ดังนั้นจึงต้องหลบหนีอุตลุด ต่อจากนี้ไปพระชายาอย่าได้ทรงไปไหนมาไหนกับเขาสองต่อสองเลยพ่ะย่ะค่ะ เพื่อป้องกันมิให้เขาทำร้ายพระองค์ได้”
เมื่อได้ยินน้ำเสียงดูแคลนของหลินขุย หัวใจของหลินเมิ้งหยาพลันกระตุก
นับตั้งแต่วันแรกที่ได้เจอกับชิงหู นางคาดเดาเอาไว้แล้ว
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเรื่องราวของชิงหูจะเป็นเช่นนี้
“ต่อไปข้าจะระวัง เจ้าวางใจเถิด”
สำหรับหลินขุย ผู้ชายคนหนึ่งกลายเป็นคนทรยศ เรื่องนี้มิใช่เรื่องที่จะยอมรับกันได้
ดังนั้นแม้เขาจะไม่สนใจว่าช
