ิงหูคือนักฆ่าตัวฉกาจแห่งเถาฮวาอู๋ แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่มีอาจมองชิงหูเป็นคนดีได้
เพราะเหตุนี้สายตาของคนเหล่านี้จึงมองชิงหูแปลกๆ สินะ
ดูเหมือนเจ้าเด็กนั่นจะปิดบังความลับเอาไว้เยอะเลยทีเดียว
หลินเมิ้งหยาไม่แปลกใจเลยแม้แต่น้อย คนที่เคยเจอกับเรื่องพวกนี้มักมองว่ามันเปรียบเสมือฝันร้าย
ตัวนางเองมิได้มีอุปนิสัยชอบขุดคุ้ยประวัติของผู้อื่น
ขอเพียงนางรู้ว่าเวลานี้ชิงหูเป็นเพื่อนที่ดีของนางคนหนึ่งก็เพียงพอแล้ว
ทันทีที่เข้ามาถึงตำหนักของหลงเทียนอวี้ นางได้เห็นร่างบางสวมใส่ชุดสีแดงไกลๆ
หลงเทียนอวี้มีรูปร่างรางหน้าตาสง่างามราวกับหยก ชุดสีดำที่กำลังสวมใส่ขับให้เขาดูหล่อเหลามากขึ้น
ด้านหลัง ใบหน้าสวยงามเรียวเล็กรูปไข่กำลังส่งยิ้มหวานละมุนละไม
ช่างเหมาะสมกันเหลือเกิน! แม้แต่นางที่เป็นคนนอกยังอดไม่ได้ที่จะอิจฉา!
“ท่านอ๋อง พระชายามาแล้วพ่ะย่ะค่ะ” หลินขุยไม่รู้ว่าควรทำเช่นไร แม้ท่านอ๋องจะมิได้ทำอะไรผิด แต่เขาเองก็ไม่เคยเจอกับสถานการณ์เช่นนี้
ก่อนนั้นจวนอวี้ไม่มีหญิงสาวรุมเร้าเช่นนี้ แต่มีเพียงพวกเขาที่เป็นชาย ดังนั้นจึงไม่เคยเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น
เฮ้อ ผู้หญิงยิ่งเยอะก็ยิ่งยุ่งยาก
หลงเทียนอวี้ชำเลืองสายตาเย็นชาทางหลินเมิ้งหยา ดวงตาคู่นั้นมิต่างอะไรจากถูกน้ำแข็งเกาะกุม
เมื่อคืนไล่เขาออกไปไม่พอ วันนี้ยังออกไปเที่ยวเล่นข้างนอก
เหตุใดนางจึงใจกล้าบ้าบิ่นเช่นนี้
“พวกเจ้าออกไปก่อน” สะบัดมือ ไล่หลินขุยและหงอ
