วี้ ทั้งสองยืนนิ่งเงียบอยู่ในตำหนักมิพูดมิจาเช่นเดียวกับเมื่อคืน
“เจ้าออกไปกับใคร?” แม้เสื้อผ้าของหลินเมิ้งหยาจะยังคงเรียบร้อยดี ทว่าเรือนร่างของนางกลับมีกลิ่นหอมของดอกไม้อ่อนๆ หรือนางมัวไปเชยชมดอกไม้กระนั้นหรือ?
“ชิงหู” ในเมื่อมีสาวงามอยู่ข้างกาย หลงเทียนอวี้ยังมีอะไรไม่พอใจอีก?
“เจ้า…เหตุใดจึงออกไปนอกจวนกับผู้ชายสองต่อสอง รู้หรือไม่ว่าตนเองกำลังทำเรื่องบัดสี?” ดวงตาวาวโรจน์ ความโกรธเกรี้ยวพลันปรากฏขึ้นในหัวใจของหลงเทียนอวี้
จะพูดว่าอย่างไรดีนะ ชิงหูเองก็เป็นชาย นางอยู่กับเขาสองต่อสองตลอดทั้งวัน หรือ…พวกเขาจะมีความรู้สึกดีต่อกัน?
“ใช่แล้วเพคะ หม่อมฉันคิดจะเปลี่ยนคู่ แล้วยังคิดจะหนีออกไปกับคู่ของหม่อมฉันอีกด้วย! ถึงอย่างไรหม่อมฉันและพระองค์ก็เป็นเพียงสามีภรรยากันในนามแต่เพียงเท่านั้น หาได้มีข้อห้ามต่อกันและกันไม่”
หลินเมิ้งหยาส่งเสียงเย็น เพราะอารมณ์ที่กำลังพวยพุ่งทำให้นางพูดสิ่งเหล่านั้นออกไป เมื่อย้อนนึก แม้แต่นางยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกมึนงง
ทั้งปีนกำแพง ทั้งกระโดดกำแพง สวรรค์โปรด เหตุใดนางจึงรู้สึกว่าตนเองไม่อาจควบคุมตัวเองได้เช่นนี้
“ได้! ในเมื่อเจ้าพูดเช่นนี้ ถ้าเช่นนั้นพวกเราก็มาเป็นสามีภรรยาที่แท้จริงกันเลยแล้วกัน ข้าจะรอดูว่าเจ้ายังเปลี่ยนคู่ได้อีกหรือไม่!”
ไม่มีผู้ชายคนไหนบนโลกสามารถทานทนได้เมื่อภรรยาของตนเองเอ่ยว่าจะเปลี่ยนคู่ คำพูดเช่นนี้ไม่ต่างอะไรจากการไม่ให้เกียรติกันแ
