เหมือนชิ้นส่วนหัวใจแห่งดินแดนก็ได้…”
“ความสามารถของกลุ่มนั้นแข็งแกร่งนัก พวกเราคิดจะชิงภูตตัวนั้นมาจากกลุ่มนั้นยากดั่งปีนสวรรค์ ฝากความหวังไว้ที่แผ่นดินผืนนี้จะดีกว่า” เยี่ยนฮวาชิงพูดขึ้นมาก่อน
ไม่ว่าจะด้านอัตวิสัยหรือภววิสัย นางก็ไม่อยากยั่วยุอันหลิน
จุดนี้ซูจิ้งเซียงก็คิดเห็นเช่นเดียวกัน
“หึๆ บางทีความแข็งแกร่งและอ่อนแอก็ไม่แน่นอน” โหรวกู่กลับไม่ค่อยแยแส ในใจมีความคิดหนึ่งเพิ่มมาแล้ว
ทั้งสามเดินหน้าต่อไป อสูรที่พบเจอระหว่างทางก็แข็งแกร่งขึ้นทุกที
หลังสังหารมนุษย์หัววัวสี่เศียรตัวหนึ่งแล้ว พวกนางก็มาถึงชายแดนป่าดงดิบที่กว้างใหญ่ไพศาลแห่งหนึ่ง มีเส้นสีดำเส้นหนึ่งแบ่งเขต
“เตรียมพร้อมหรือยัง หากว่าก้าวเข้าไปเส้นแบ่งเขตแล้ว พวกเราจะหันหลังไม่ได้อีก มีแต่จะต้องเดินหน้า” โหรวกู่เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ
สาวหิมะอีกสองคนที่เหลือก็พยักหน้าอย่างหนักแน่น เบื้องหน้าก็คือแดนไร้อาลัย คนที่เข้าไปจะหันหลังกลับไม่ได้เพราะกฎเกณฑ์ฟ้าดิน ใช้พลังทะลุมิติไม่ได้ จำต้องข้ามเส้นเขตแดนอีกเส้นของแดนไร้อาลัย ซึ่งก็หมายความว่า ทางเข้ากับทางออกอยู่กันคนละฟากของแดนไร้อาลัย
ศูนย์กลางของดินแดนผืนนี้มีความอันตรายอย่างยิ่ง
มิหนำซ้ำ…สิ
