มีอารับรู้ได้ถึงสายตาของอันหลิน เงยหน้ามองแล้วยิ้มบางๆ
รูปโฉมของนางงดงามยิ่งนัก ด้วยเหตุนี้ยามยิ้มจึงสวยงามมากเช่นกัน ดวงตาสีน้ำเงินที่สุกใสมีชีวิตชีวา ก็ยิ่งเพิ่มเสน่ห์ให้กับรอยยิ้มของนาง
“ขอบคุณคุณชายอันที่ช่วยเหลือ” แม้มีอาจะถูกเถาวัลย์แดนอนธการพันธนาการ แต่ก็พยายามก้มหัวเพื่อคำนับอย่างถ่อมตน
อันหลินไม่พูดอะไร สายตาเคลื่อนไหวไปตามร่างของมีอา
เสื้อสีน้ำเงินของมีอาค่อนข้างสั้น จึงเผยให้เห็นเอวที่ขาวและคอดกิ่วของนาง ไล่ลงไปอีกก็คือหางปลาสีน้ำเงินเรียวยาว เนียนลื่นงดงาม
อืม…รูปร่างเยี่ยมจริงๆ!
ราวกับว่าสังเกตเห็นสายตาของอันหลิน ใบหน้าของมีอาขึ้นสีแดงเรื่อ ทว่าความเขินอายเช่นนี้ถูกนางสะกดกลั้นอย่างรวดเร็ว คนอื่นตะลึงกับรูปโฉมของนางก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าแปลกอะไร
“ของล่ะ” อันหลินย่นคิ้วถาม
“เอ๊ะ” มีอาชะงัก มองอันหลินด้วยความงงงวย
“ข้ากวาดมองตามกายเจ้ารอบหนึ่งแล้วก็ยังไม่เห็นอาวุธมิติ บอกมาตามตรงว่าเอาของไปไว้ที่ไหน” อันหลินพูดด้วยน้ำเสียงข่มขู่
ที่เขามองร่างกายของเราเมื่อครู่นี้เพราะกำลังมองหาอาวุธมิติงั้นหรือ
มีอาไม่รู้ว่าควรดีใจหรือเศร้าใจ นางมองอันหลินด้วยความสับสนแวบหนึ่งแล้วเอ่ยเบาๆ
