สามารถปลุกได้ แต่คนที่ตกอยู่ในห้วงมายาจะตื่นง่ายดายขนาดนั้นได้อย่างไร
หลังอันหลินลองอยู่สองหนก็เลิกใช้วิธีนี้ เปลี่ยนไปใช้อีกวิธีหนึ่งแทน
“โคโค่สตีฟ ไมรอน! ข้าตั้งใจว่าจะมอบเลือดศักดิ์สิทธิ์ให้พวกเจ้าคนละครึ่งกิโลกรัม!” อันหลินตะโกนเสียงดัง
ครืน
เสียงเหมือนฟ้าคำรามบนพื้นราบทำให้ร่างกายของทั้งสองสั่นสะท้านทันใด
คนที่อยู่ในห้วงความฝัน จิตสำนึกรู้จะไปอยู่ในมิติบางอย่างที่ถูกสร้างขึ้น แต่มันไม่ได้แปลว่าอวัยวะของพวกเขาจะรับข้อมูลจากภายนอกไม่ได้ หากว่าแรงกระตุ้นของข้อมูลสูงพอ อาจจะส่งผลต่อจิตสำนึกรู้ของพวกเขาได้จริงๆ
เป็นดังที่คาดไว้ ทั้งสองส่อเค้าว่าจะฟื้นแล้ว
“รีบลุกขึ้นเร็วเข้า ให้เวลาพวกเจ้าสามวินาที ถ้าหมดเวลาจะไม่ได้เลือดครึ่งกิโลกรัม!” อันหลินกระตุ้นต่อ
โคโค่สตีฟขมวดคิ้วมุ่น ขยับริมฝีปากเล็กน้อย “อย่า…นายท่าน...ข้าจะกินท่านเสีย!”
ไมรอนเลียริมฝีปาก “นายท่านอย่าหนี…ให้…ให้ข้าดูดเลือดก่อน...”
มุมปากของอันหลินกระตุกยิกๆ เขามีทาสแบบไหนกันแน่นะ
“ฮ่าๆ ๆ…อันหลิน…ในที่สุดข้าก็ฆ่าเจ้าได้สำเร็จแล้ว…” จู่ๆ เสวี่ยจ่านเทียนหัวเราะลั่น
อันหลินงุนงง เหมือนเขาจะได้ยินอะไรที่ไม่ธรรมดาเข้าแล้ว
ทำไมเสวี่ย
