ไปที่แผ่นดินบรรพกาล อาจจะไม่รอดก็ได้ เก็บไว้เป็นสมบัติให้ดาวตัวจิ๋วที่น น่าสงสารดีกว่า…
“นายท่านๆ รีบพาข้าไปหาดวงดาวที่สว่างมาก อ้วนมากตัวนั้นหน่อย” เสวี่ยจ่านเทียนตะโกนเสียงดัง
อันหลินเดินไปข้างๆ อสูรดาราที่สว่างไสวตัวนั้นด้วยความงุนงง
เพี๊ยะ!
ฝ่ามือฟาดลงบนใบหน้าของอสูรดาราเสียงดังกังวาน
“ฮ่าๆ ๆ! สะใจนัก!” เสวี่ยจ่านเทียนหัวเราะอย่างชั่วร้าย
อันหลิน “…”
หัวหน้าเผ่า “…”
“เปิดค่ายกลผนึกบรรพต!” หัวหน้าเผ่าไหวตัวทันใด ได้สติอย่างรวดเร็ว จึงรีบกระตุ้นค่ายกลขุนเขาแสงดาวทันที
ครืน
ม่านแสงสีน้ำเงินผุดขึ้นจากภูเขา ปกคลุมไปทั่วทั้งมิติ ทำให้ไร้ช่องทางหลบหนี
“ขโมยล่องหนคนนั้นอยู่ละแวกนี้ หาตัวให้เจอ!” หัวหน้าเผ่าตะโกนด้วยความโมโห
มีอสูรดาราที่อยู่เฝ้าต้นแสงดาวอีกหลายสิบชีวิตตื่นตะลึงเมื่อได้ฟัง จากนั้นก็มีบางตัวเตรียมจู่โจม บางตัวเริ่มใช้อาคมค้นหา
เสวี่ยจ่านเทียน “…นายท่าน ข้าทำผิดมหันต์”
อันหลินไม่คิดเลยว่าเสวี่ยจ่านเทียนจะยอมรับผิดฉับไวเช่นนี้ จึงไม่อยากระเบิดโทสะ
เขามองค่ายกลผนึกขนาดใหญ่แวบหนึ่งแล้วดวงตาก็พลันขาวโพลน
วิชาญาณทิพย์!
แสงสีแดงกะพริบวาบ รอยรั่วจุดหนึ่งของค่ายกลถูกลำแสงสีแดงโจมตี ในที่
