สุดก็เกิดเป็นช่องโหว่
อันหลินพาเสวี่ยจ่านเทียนพุ่งไปหาช่องโหว่นั่นอย่างไม่ลังเล หนีออกจากขุนเขาแสงดาว
“ตามไป! ตามไปทางนั้น!” หัวหน้าเผ่าเห็นดังนั้นก็ตะโกนลั่น
ลำแสงสีทองเส้นแล้วเส้นเล่าถาโถมใส่ช่องโหว่ด้วยพลังอันยิ่งใหญ่
แต่ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับศัตรูที่สัมผัสไม่ได้แบบนี้ การพุ่งชนของพวกมันจึงเป็นการโจมตีแบบสุ่มเท่านั้น ชนอากาศมั่วซั่ว คิดจะอาศัยสิ่งนี้โจมตีศัตรูคนนี้ มันช่างน่าขันจริงๆ
อันหลินพาเสวี่ยจ่านเทียนออกห่างขุนเขาแสงดาว หันหลังมองดวงดาวที่โกรธเกรี้ยวและสนเท่ห์ข้างหลังแล้วเผลอถอนหายใจโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะเหาะเหินไปไกลอีกครั้ง
ตอนนี้ภารกิจที่จักรพรรดิจื่อเวยมอบหมายนับว่าสำเร็จลุล่วงแล้ว สิ่งที่เขาต้องทำในตอนนี้คือทำภารกิจของระบบให้สำเร็จ หากภารกิจล้มเหลวต้องเป็นขันทีหนึ่งร้อยปี สิ่งที่ต้องจ่าย สำหรับการล้มเหลวหนักอึ้งจนทำให้เขารับไม่ได้
เขามองเทือกเขาสีดำอันกว้างใหญ่ไพศาลแวบหนึ่ง และไม่รู้ว่าตอนนี้อยู่ที่ไหนกันแน่ อาณาเขตนอกแผนที่ ไม่มีพิกัดใดเลย ทิวาราตรีสลับกัน…
นอกจากอสูรดาราแล้ว เขาไม่เห็นสิ่งมีชีวิตอื่นเลย ที่นี่รกร้างเกินไปแล้วมั้ง!
หรือเขาจะถูกส่งมายังแดนพิศวงของเขาแสงดาว
อันหลินเ
