อยู่บนจุดสูงสุดของแผ่นดิน กลับพบว่ามันเป็นเพียงระดับที่เป็นใหญ่ในอนุบาลเท่านั้น มันเป็นความกระทบกระเทือนที่ใหญ่หลวงนัก
“คำสอนบรรพบุรุษของเผ่าภูตเรายึดการรักษาระเบียบของแผ่นดินบรรพกาลทั้งผืนเป็นภารกิจของตน พวกเราปฏิบัติตามคำสั่งสอนนี้มาทุกชั่วอายุคน ซ้ำยังตั้งตนเป็นผู้พิทักษ์แผ่นดินบรรพกาลด ด้วย ดูจากตอนนี้แล้วความคิดนี้มันช่างน่าขันเสียจริง…” ทีน่าร่ำไห้พูด
“พูดว่าน่าขันไม่ได้หรอก อย่างน้อยพวกเจ้าก็ทำให้สิ่งมีชีวิตของแผ่นดินผืนนี้สืบพันธุ์ได้อย่างสันติ และสามารถเรียกได้ว่าผู้พิทักษ์แผ่นดินบรรพกาล พิทักษ์ดินแดนแห่งหนึ่งของแผ่น นดินบรรพกาลได้จริงๆ” อันหลินเอ่ยปากปลอบใจ
ทีน่าแหงนหน้ามองอันหลินแล้วโพล่งขึ้นมาว่า “ข้าตกลงจะแลกเปลี่ยนหอวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่กับเจ้า”
อันหลินตาเป็นประกายเมื่อได้ฟัง “ในที่สุดเจ้าก็ตัดสินใจได้แล้วหรือ”
ทีน่าพยักหน้าพูดว่า “อย่างไรเสียก็ไม่ได้มีกฎกำหนดว่าแลกเปลี่ยนหอวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้ ที่สุดแล้วประโยชน์หนึ่งเดียวของมันก็เป็นเพียงบ่อน้ำขัดเกลาจิต
