เศษเสี้ยววิญญาณเท่านั้น”
ซูเฉินพยักหน้า “ข้าขอรับทราบ เช่นนั้นท่านต้องการให้ข้าทำสิ่งใด?”
“แม้ข้ายังอาลัยต่อสังขาร แต่ตอนนี้เจ้าคือผู้ที่มีโชควาสนานี่คือโอกาสดีที่สุดในการหลอมเปลวเพลิงนิพพานตราบใดที่เจ้าสามารถหลอมมันสำเร็จ พร้อมกับเปิดใช้งานคัมภีร์เพชร มังกรดำตนนี้ก็จะถูกเผาผลาญจนไม่เหลือแม้แต่เถ้าธุลี!”
เสียงชราเอ่ยอย่างเร่งเร้า
“แต่ท่านอาวุโส ด้วยขอบเขตพลังของข้าในตอนนี้ แม้จะอยู่ในขอบเขตราชายุทธ์ ก็ยังไม่พอเพียงหากข้าฝืนหลอมเปลวเพลิงนิพพานโดยไร้การเตรียมพร้อม อาจเผาผลาญตนเองเสียก่อนหากเป็นเช่นนั้น ข้าขอกลับไปรายงานอาจารย์ของข้า ซึ่งบรรลุถึงขอบเขตจักรพรรดิยุทธ์ให้มาช่วย ข้าว่าจะเหมาะกว่า ท่านคิดเช่นไร?”
แววตาของซูเฉินแฝงไว้ด้วยเล่ห์เหลี่ยม
“จักรพรรดิยุทธ์งั้นหรือ? เจ้านี่ช่างมีเมตตานัก! เปลวเพลิงนิพพานและคัมภีร์เพชรนั้นล้วนเป็นสมบัติศักดิ์สิทธิ์ แม้แต่จักรพรรดิยุทธ์ก็อยากครอบครองเจ้าคิดหรือว่าเขาจะคืนให้เจ้าหลังจากได้มา?”
เสียงชราราวกับเริ่มร้อนรน “อย่ากังวลไป ด้วยพรแห่งพุทธะของข้า เจ้าจะสามารถหลอมเปลวเพลิงได้อย่างปลอดภัย! อีกอย่าง ข้าเองก็เหลือพลังไม่มาก หากไม่ลงมือในตอนนี้ มังกรดำอาจหลุดจากพันธน
