เดินไปยังสำนักแพทย์ สั่งการบ่าวรับใช้ เริ่มทำการจัดซื้อสมุนไพร
ทั้งๆที่อากาศไม่ได้ร้อนมากนัก นางก็ไม่ได้ออกแรงเท่าใด แต่กลับยุ่งจนเหงื่อโซมกาย รู้สึกเหนื่อยล้ายิ่งนัก
เมื่อนำเข้าสมุนไพรก็วุ่นวายทั้งวัน พระอาทิตย์ค่อยๆ คล้อยไปทางตะวันตก
ท้องนภามีแสงอาทิตย์สีแดงกับสีม่วง แลดูค่อนข้างงดงาม
สวีเสี่ยวหลานลากสังขารอันเหนื่อยล้าเดินกลับเรือยของตน แสงยามตะวันรอนสาดส่องร่างของเธอ พาให้เงาของเธอทอดยาว
นางกำลังคิดแตนการของวันพรุ่งนี้
นางเป็นคนที่ยุ่งมือเป็นระวิง ไม่มีเวลาไปคิดเรื่องอื่น ไม่มีเวลาไปพร่ำรำพันชีวิตของตน
สวีเสี่ยวหลานย่ำบนหินศิลาเขียวของเมืองโบราณ อดทอดมองภนาอันไกลโพ้นแวบหนึ่งไม่ได้ เมฆหลากสีงดงามประหนึ่งภาพวาด
“งามเหลือเกิน…”
นางพึมพำเบาๆ ร่างกายถูกคลุมด้วยสีเหลืองอ่อนยามเย็นย่ำ โดดเดี่ยวยิ่งแล้ว
มองเห็นทัศนียภาพที่งดงามปานนี้ นางกลับไม่มีอารมณ์ชื่นชม
สวีเสี่ยวหลานเบนสายตากลับมามองถนนอีกครั้ง เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกล
ฝีเท้าของนางชะงัก เหม่อมองชายหนุ่มคนนั้น
มองรูปร่างแล้วเหมือนคนคนนั้นเหลือเกิน…แต่เส้นตมกลับเป็นสีขาว…
นางคิดว่าตนเกิดภาพมายาเพราะถวิลหามากเกินไป จึงอดส่ายหน้ายิ้มเฝื
