ยังดูดีอีกด้วย
“อันหลิน เห็นสายตาชื่นชมพวกนั้นของบรรดาลูกศิษย์หรือยัง รู้สึกอย่างไรบ้าง” สวีเสี่ยวหลานเดินอยู่ข้างๆ อันหลิน เอ่ยอย่างดูดี
อันหลินแย้มยิ้ม “ไม่รู้สึกอะไร ชินแล้ว”
สวีเสี่ยวหลายกลอกตาใส่อันหลิน ทำเสียงฮึดฮัด “โชคดีที่เจ้ามีวิชาควบคุมสายฟ้า ไม่อย่างนั้นคงถูกฟ้าผ่าตายไปนานแล้ว”
“แล้วเจ้ารู้ไหมว่าทำไมข้าควบคุมสายฟ้าได้เก่งกาจปานนี้” อันหลินพูดอย่างมีเลศนัย
“นั่นเป็นเพราะฟ้าดินกว้างใหญ่ มีเพียงเจ้าผู้เดียวที่เก๊กแล้วถูกกฎหมาย!” สวีเสี่ยวหลานพูดอย่างไม่สบอารมณ์
อันหลินชะงักงัน เขาไม่คิดเลยว่าบทพูดของตนจะถูกสวีเสี่ยวหลานแย่งไป!
“ผู้รู้ใจข้า คือเสี่ยวหลานเอง”
ผ่านไปครู่หนึ่ง อันหลินถึงได้เอ่ยปากรำพัน
สวีเสี่ยวหลานแย้มยิ้มบางๆ ใบหน้าเจือความขยิ่มใจ ราวกับกำลังพูดว่า ‘สันดานของเจ้า ข้าชัดเจนแจ่มแจ้งตั้งนานแล้ว’
“จริงสิ อาการของเจ้าไม่เป็นไรแล้ว อาการของหยางหยวนก็จวนจะหายดีแล้วเหมือนกัน เหล่าผู้อาวุโสมีมติว่าจะจัดพิธีอวยพรของเพลิงวิหคชาดในวันพรุ่งนี้ ขอเพียงเจ้าได้รับการยอมรับจากเพลิงวิหคชาดในเวลานั้น ก็จะได้รับพลัง หลอมรวมเพลิงศักดิ์สิทธิ์ในทะเลปราณได้” สวีเสี่ยวหลายเอ่ยขึ้นมาอีก
“งั้นข้า
