ียงยี่สิบกว่าคน และอันหลินกับหลิวเชียนฮ่วนยังไม่ลงมือ ตอนนี้มีนักเรียนมองออกแล้วว่าพวกเขากำลังสะกดรอยตามใคร
“คุณพระ พวกเขากำลังติดตามสวีเสี่ยวหลาน!”
“มันต้องมีแผนการที่บอกใครไม่ได้เป็นแน่ ข้าคาดหวังเหลือเกิน”
“ไม่เข้าใจเลย ไม่เข้าใจจริงๆ…”
“พวกเจ้าดูสิ สวีเสี่ยวหลานกับเซวียนหยวนเฉิงเจอกันแล้ว!”
เมื่อภาพบนจอฉายผลึกหินปรากฏ ก็ดึงดูดสายตาของนักเรียนส่วนใหญ่ในจัตุรัสทันที
…
ป่าพันยอด หลังสวีเสี่ยวหลานกับเซวียนหยวนเฉิงเจอกัน ต่างก็ชะงักไป
เซวียนหยวนเฉิงไม่คิดว่าจะต้องประมือกับสวีเสี่ยวหลาน สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม เพราะสวีเสี่ยวหลานมีความสามารถจะเอาชนะเขาได้
“เซวียนหยวนเฉิง ปีสามห้องหนึ่ง ได้โปรดชี้แนะได้!”
เขาโค้งคำนับอย่างงามสง่า ประหนึ่งสัตบุรุษที่สุภาพอ่อนโยน
สวีเสี่ยวหลานก็คำนับตอบ กำลังจะอ้าปากพูด จู่ๆ ก็มีเสียงตะโกนแว่วมา
“หลิวเชียนฮ่วน ปีห้าห้องหนึ่ง ได้โปรดชี้แนะด้วย!”
รวดเร็วฉับไว
ลำแสงสีชมพูพุ่งมาประชิดโดยทัน ขวางหน้าสวีเสี่ยวหลานไว้
หลิวเชียนฮ่วนโค้งคำนับเซวียนหยวนเฉิงด้วยใบหน้าที่เปี่ยมความทะเล้นและลำพองใจ
สวีเสี่ยวหลานกับเซวียนหยวนเฉิงต่างก็อึ้งไป
“ศิษย์พี่หลิว นี่ท่าน...” สวี
