อยากพูด
ตอนนั้นเอง อันหลินพูดต่อว่า “แต่ข้าคนนี้ตื้นเขินยิ่งนัก อย่างอื่นไม่มี เหลือแค่เงิน…นานๆ ทีจะได้พบเพื่อนเก่าสักหน ของขวัญที่พบกันคราวนี้เป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ของข้า หวังว่าท่านจะรับไว้…”
เขาพูดพลางยัดสิบหินปราณใส่มือเจียงอันหลาน
เจียงอันหลานกำหินปราณพวกนี้ไว้ สีหน้าแปรเปลี่ยนทันใด หัวเราะร่วน “โธ่ ดูสหายอันหลินพูดเข้าสิ มาหาข้าจะเตรียมของพวกนี้มาอีก ต่อไปไม่ต้องลำบากแบบนี้หรอก”
จากนั้นมังกรก็กลายร่างเป็นชายวัยกลางคน เก็บหินปราณใส่แหวนมิติอย่างหน้าชื่นตาบาน ทั้งคู่เริ่มพูดคุย สนทนากันอย่างรื่นรมย์ ท่าทางเหมือนเพื่อนเก่าดีใจที่ได้พบกันอีกครั้ง หลังจากที่ไม่เจอกันนานนม
ต้าไป๋อ้าปากค้าง มองภาพตรงหน้าอึ้งๆ ในใจเหมือนมีประตูบานหนึ่งเปิดออก
“สหายอัน เจ้ามีธุระต้องทำ ข้าไม่รบกวนเจ้าดีกว่า จงระวังตัว และขออวยพรให้เจ้าได้สำแดงเดชในโบราณสถาน ขอให้สำเร็จลุล่วง!”
เจียงอันหลานแหวกทะเลสาบ เปิดประตูโลหะ อำลาอันหลินที่ขี่สุนัข
“ได้เลย อีกเดี๋ยวเราค่อยเจอกัน!” อันหลินโบกมือลาเจียงอันหลาน หันหน้าไปคุยกับเจ้าอัปลักษณ์ว่า “เจ้าอัปลักษณ์รออยู่ข้างนอก คอยระวังอุบัติเหตุแล้วกัน”
เจ้าอัปลักษณ์อยู่ในระดับแปล
