อนก่อนจะถูกตบกระเด็น ขโมยกันดั้มไปได้แค่สองตัว ตอนนี้เหลือกันดั้มสามตัวที่นี่ หลังได้เห็นประโยชน์ของกันดั้มประจักษ์แก่ตาแล้ว เขาจะปล่อยไปได้อย่างไร!
เขาผิวปาก พลังปราณก่อตัวที่ปลายนิ้ว เริ่มวาดแผนผังค่ายกลที่สลับซับซ้อนตามข้อมูลในสมอง เพื่อเปิดม่านมิติ
“พี่อัน…” จู่ๆ เสียงของต้าไป๋ก็ดังขึ้นข้างหลังอันหลิน
“อย่ากวนน่า ไม่เห็นหรือว่าข้ากำลังยุ่งอยู่” อันหลินพูดอย่างเหลืออด
“แต่พี่อัน เจ้า…”
“จิ๊ มีอะไรค่อยคุยหลังข้าเสร็จธุระ อย่าเอาแต่กวนข้าสิ! เวลากระชั้นชิด ถ้าถูกแม่เสือที่นี่จับได้ พวกเราจบเห่แน่”
“แต่ว่านะพี่อัน เจ้าพูดเช่นนี้ ถ้าแม่เสือหมายถึงหญิงงามคนหนึ่งละก็ พวกเราก็จบเห่แล้วละ…”
“อะไรนะ เจ้าเป็นบ้าอะไรเนี่ย!”
อันหลินหันไปถลึงตาใส่ต้าไป๋ คิดไม่ถึงว่าจะเห็นหญิงสาวสวมชุดกระโปรงสีขาวพลิ้วไหวกำลังมองตัวเองอย่างยิ้มแย้ม…
