งเร่งด่วนมากนักแล้ว
“ใต้เท้าเทียนอวี่ไม่สงสัยหรือว่าใครไปสำรวจ”
“สำคัญมากหรือ ไม่ว่าจะเป็นแมวดำแมวขาว จับหนูได้ก็ถือเป็นแมวดี หากว่าสำเร็จ ก็พาพวกเขามารับรางวัลแล้วกัน” มือเรียวที่กำยันต์ส่งสารของหลินจวิ้นจวิ้นกำลังจะกดปิด
คำพูดที่ดังมาจากยันต์ส่งสารในคราวนี้ กลับทำให้อากัปกิริยาของนางชะงักงัน
“สหายอันหลินเองที่ไปโบราณสถาน” เจียงอันหลานกล่าว
“อะไรนะ อันหลินหรือ!”
มือของหลินจวิ้นจวิ้นนิ่งงัน สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
ขณะเดียวกัน ภายในสถาบันวิจัยจื่อซิง
ต้าไป๋ที่ทะลุผ่านม่านสีน้ำเงินตะลึงพรึงเพริดเมื่อเห็นทัศนียภาพด้านใน
“คุณพระ! นี่น่ะหรือสภาพของโบราณสถาน!”
ภายในโถงอันกว้างใหญ่ พื้นเหล็กขาวสะอาดเรียบลื่น ปราศจากฝุ่น ประติมากรรมวิจิตรงดงามมากมายวางรอบกาย แสดงให้เห็นถึงความงามที่ผสมผสานระหว่างเทคโนโลยีและความเก่าแก่
“คุณพระช่วย นี่มันต๋าอีกับต๋าเอ้อร์ไม่ใช่หรือ” ต้าไป๋ตะโกนลั่นอีกครั้ง
“ชู่ว…อย่าแตกตื่นสิ!” อันหลินตบหัวต้าไป๋ไปที เดินย่องเข้าไปตรงหน้าสิ่งประดิษฐ์จักรกลที่ลอยอยู่อย่างเงียบเชียบ
สิ่งประดิษฐ์เทคโนโลยีที่ผสานอารยธรรมจื่อซิงกับพลังแห่งสายเลือดของร้อยอสูร…
อันหลินหัวเราะอย่างชั่วร้าย ครั้งก่
