อันหลินก้มหน้าลง มองกางเกงในสีน้ำเงินตรงหว่างขาของจักรพรรดิจื่อหยางอย่างเฉลียวใจ
อืม วัสดุน่าจะพิเศษมาก เพราะต้านทานแรงระเบิดของระเบิดไฮโดรเจนสิบล้านตันได้ อาจเป็นอาวุธเทวะก็ได้
แต่เขาก็ส่ายหน้าอย่างเห็นอกเห็นใจ พูดเสียงจริงจังว่า “ผู้อาวุโสจื่อหยาง เป็นมนุษย์ต้องรู้จักบันยะบันยัง ข้าก็พอรู้อยู่บ้าง กางเกงในตัวนี้เจ้าเก็บไว้เถอะ”
ปากของจักรพรรดิจื่อหยางกระตุกยิกๆ ในใจคำรามลั่นว่า
‘เป็นมนุษย์ต้องรู้จักบันยะบันยังงั้นหรือ’
‘ระยำเอ๊ย เจ้ายังมีหน้ามาพูดเรื่องบันยะบันยังกับข้าอีกหรือ’
‘เซียนกระบี่อันหลิน หนังหน้าเจ้าทำมาจากเหล็กหรืออย่างไร!’
“ถ้าอย่างนั้นเซียนกระบี่อันหลิน ข้าไปได้แล้วใช่ไหม”
จักรพรรดิจื่อหยางฉีกยิ้มแหยๆ พร้อมกับพูดด้วยรอยยิ้ม
อันหลินกะพริบตาปริบๆ “ข้าแค่บอกว่าให้ส่งของดีออกมา จะไว้ชีวิตเจ้า ไม่ได้บอกว่าจะปล่อยเจ้าไปเสียหน่อย”
“บัดซบ!” จักรพรรดิจื่อหยางถลึงตาจนกลมกว้าง เขาประเมินความหน้าด้านของอันหลินต่ำไป
“ไม่ต้องห่วง ข้าเพียงแค่อยากสอบถามอะไรสักหน่อย” อันหลินส่งยิ้มให้จักรพรรดิจื่อหยาง จากนั้นก็สั่งต๋าอีกับต๋าเอ้อร์ว่า “มา สวมตรวนสอบสวนแม่เหล็กไฟฟ้าให้จักรพรรดิจื่อหยาง!”
ต๋าอีกับต๋าเอ้อร์ได้รับคำสั่งก็พุ่งไปหยุดอยู่ข้างจักรพรรดิจื่อหยาง ห่วงแม่เหล็กไฟฟ้าเจิดจ้าถูกสวมเข้าที่ลำคอ ข้อมือ เอวและข้อเท้าของจื่อหยาง
“เจ้า…เจ้าจะถามอะไร” จักรพรรดิจื่อหยางเห็นเหตุการณ์นี้ ความ
