อัปยศแผ่ซ่านไปทั่วทั้งใจ
อันหลินเรียกพวกเซวียนหยวนเฉิงมาล้อมรอบเขา ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มชั่วร้าย
อันหลินชิงพูดขึ้นมาก่อนว่า “คำถามแรก เจ้ารู้เบาะแสของเพลิงเทวะกับอาวุธเทวะอื่นๆ หรือไม่”
จักรพรรดิจื่อหยางส่ายหน้า “ไม่รู้ แต่ได้ยินมาว่าพวกมันอยู่ในแดนโบราณรกร้าง”
เพิ่งสิ้นคำพูดของเขา จู่ๆ ห่วงแม่เหล็กไฟฟ้าที่กระจายตามตัวก็ปล่อยกระแสไฟที่น่ากลัวออกมาโดยพลัน
จิ๊ดๆ ๆ…
กระแสไฟล้นหลามไหลไปทั่วร่างกายของเขา จู่โจมจุดเส้นลมปราณแต่ละตำแหน่งของเขา
จักรพรรดิจื่อหยางตาเหลือก ควันลอยโขมงออกจากปาก
อันหลินขำเบาๆ “ตรวนสอบสวนแม่เหล็กไฟฟ้าวิเคราะห์ว่าเจ้าโกหกหรือไม่จากค่าดัชนีต่างๆ ของร่างกาย เหอะๆ คนที่ไม่ซื่อสัตย์อย่างเจ้า ควรจะถูกกระแสไฟเล่นงานสักหน่อย…”
จักรพรรดิจื่อหยางหวาดผวาชอบกล นี่น่ะหรือเวทมนตร์เทคโนโลยี ช่างน่ากลัวเสียนี่กระไร!
“ขอถามเจ้าอีกครั้ง บอกเบาะแสของเพลิงเทวะกับอาวุธเทวะมา” อันหลินถามอีกครั้ง
จักรพรรดิจื่อหยางเข็ดกับการถูกไฟช็อตแล้ว ครั้งนี้จึงไม่กล้าปิดบัง พูดออกมาว่า “เพลิงจันทร์ภฤษฏ์อยู่ในใต้ทะเลลึกละแวกเกาะเต่ายักษ์สมุทรคราม ผสานเป็นหนึ่งกับน้ำทะเลเป็นครั้งคราว บางคราก็หลอมทะเลเป็นเพลิง คิดจะปราบพยศมันยากปานไต่ขึ้นสวรรค์ ส่วนเพลิงอนัตตา ข้ารู้แค่ว่าอยู่ทางตอนเหนือของแดนโบราณรกร้าง ไม่เคยพบเห็น ประคำแพรวพรายอยู่ในมือจักรพรรดินีปี้ฉง ส่วนกระบี่สมุทรกับป้ายอาญาสิทธิ์อัสนีมีเพียงในต
