าณดังขึ้น
“ศัตรูรุกราน มีศัตรูรุกราน!”
“มีคนบุกเข้าสำนัก!”
ลูกศิษย์ของหอเด็ดดาวพากันพุ่งตัวออกไป กำมืออาวุธแน่นพร้อมรบ
ชายชราชุดม่วงชะงัก คิดไม่ถึงว่าป่านนี้แล้ว ยังมีบุคคลที่ใจกล้าไม่ครั่นคร้ามอาจหาญต่อต้านหอเด็ดดาว ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือ
“หึ! ข้าขอดูหน่อยสิว่าใครหน้าไหนกล้ารนหาที่ตายเช่นนี้”
ปีกสีม่วงงอกออกจากแผ่นหลังของชายชรา เหาะตรงไปยังตำแหน่งที่เกิดการปะทะ
“เอ๊ะ ชายหนึ่งหญิงหนึ่งหรือ” ชายชราชุดม่วงลอยตัวกลางอากาศ กระตุ้นลมปราณ ตะโกนดังลั่นว่า “ใครหน้าไหนอาจหาญบุกหอเด็ดดาว ยังไม่รีบมามอบตัวอีก!”
ซิ่ว แสงสีน้ำเงินกะพริบผ่านไป
ชายชรากลายเป็นสองท่อน เสร็จสิ้นภารกิจที่เขาได้รับมอบหมาย
เซียนกระบี่อันหลินกับนักบุญหญิงแสงจันทร์สังหารทุกคนที่ขวางหน้า
แท้จริงแล้วพวกเขาก็คือเทพสังหาร เข่นฆ่าตลอดทางจนออกนอกหอที่สูงที่สุดโดยไม่ปริปากเลย
ตูม
ค่ายกลของหอที่ส่องแสงสีม่วงทลาย ทั้งคู่เดินอาดๆ เข้ามา
ประมุขหลิงเซียงเล่อนั่งอยู่บนบัลลังก์ จ้องมองผู้มาเยือนเงียบๆ เมื่อเห็นทั้งคู่ไร้มลทินประดุจคู่รักเทพเซียนที่ลงมาจากสวรรค์ สุดท้ายอากัปกิริยาที่นิ่งเฉยก็ฉายความวูบไหว
ข้างกายหลิงเซียงเล่อมีชายชราชุดแดงคนหนึ่ง เขาก็คือเย่ฉงซาน ปรมาจารย์แห่งหอเด็ดดาว
อริยะสงครามสองคนเพียงพอจะทำให้อิทธิพลส่วนใหญ่ในแผ่นดินหวาดผวา แต่ชายหญิงตรงหน้ากลับขี้เกียจแม้แต่จะแสดงสีหน้าเคร่งขรึม
“เซียนกระบี่อันหลิน นักบุญหญิ
