เสี่ยวหลานที่อยู่ใกล้เขาที่สุดถูกอุณหภูมิต่ำของน้ำแข็งกระทบจนหนาวสั่นอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้
“อันหลิน เจ้าหนาวไหม”
“อยู่ในสภาพนี้คงทรมานแน่ๆ เลยใช่ไหม”
พูดพลางหยิบประคำสีทองเม็ดหนึ่งออกจากแหวนมิติ ข้างในมีมังกรทองเก้าตัวกำลังแหวกว่าย เมื่อกระตุ้นประคำ พลังเพลิงก็แผ่คลุ่มไปทั่วบริเวณ ทำให้ห้องโถงเหมือนฤดูร้อน!
“นี่เป็นประคำเพลิงเก้าสวรรค์ ข้าเติมพลังเพลิงให้มันทุกวัน พลังงานที่มันปล่อยออกมาในตอนนี้ เป็นพลังเพลิงที่บริสุทธิ์ที่สุด เจ้ารู้สึกดีขึ้นบ้างไหม”
สวีเสี่ยวหลานวางประคำสีทองเหนือชั้นน้ำแข็งของอันหลิน มืออีกข้างลูบน้ำแข็งที่แผ่ไอเย็นเยียบแผ่วเบา เนื้อตัวสั่นเทา
นางขี้หนาวมาก อาจเพราะพลังเพลิงสู้น้ำแข็งเย็นสุดขั้วไม่ได้ ยามนางสัมผัสมันมือถึงได้แข็งทื่อ นางคิดว่าอันหลินต้องทรมานมากเป็นแน่ จึงอยากแบ่งเบาอันหลินบ้าง
ไม่รู้เพราะเหตุใด อันหลินรู้สึกถึงความอบอุ่นขึ้นมาชั่วขณะ ราวกับถูกร่างที่อบอุ่นโอบกอดไว้
ไปสิ ไปจากที่นี่!
อันหลินไม่จมดิ่งอยู่ในภวังค์ของความอบอุ่น เขาอยากจะตะโกนออกมา ให้สวีเสี่ยวหลานกลับไป
เขาเห็นนิ้วมือของสวีเสี่ยวหลานที่หนาวเหน็บจนสั่นระริกลูบไล้น้ำแข็ง และเห็นความเด็ดเดี่ยวที่อบอวลในตาสวีเสี่ยวหลาน รวมถึงผมดำขลับที่มีน้ำค้างประดับประดา
นี่เป็นการเอาคืนของน้ำแข็งเหรอ
อันหลินนึกเสียใจ เขาไม่คิดว่าสวีเสี่ยวหลานจะทำเพื่อเขาถึงขนาดนี้
เขาควรจะบอกล่วงหน้า ไม่ให้คนอื่นร
