เศษให้ตั้งหนึ่งเล่ม ต้องใจป้ำขนาดไหนกัน
“ลูกชายของพี่สุดยอดจริงๆ!” ครู่ใหญ่กว่าเธอจะอุทานออกมา
“งั้นๆ แหละ ก็แค่สุดยอดธรรมดาทั่วๆ ไป” อันหมิงชวนตอบเรียบๆ
ลู่เสวี่ย “…”
ในตอนนั้นเอง เฉิงอิงก็พูดขึ้นมาอีกครั้งว่า “พลังปราณเขาฉางไป๋ปรวนแปร พลังงานกำลังไหลมาบรรจบที่เทือกเขา นี่เป็นเวลาที่เหล่าปีศาจเริงระบำ”
“และหมู่บ้านที่ถูกราชาศพรุกรานหมู่บ้านนี้ น่าจะเป็นสถานที่ที่มันสร้างผีดิบ เพียงแต่ว่าผีดิบยังสร้างไม่สำเร็จ พวกเราก็ฆ่าพวกมันตายจนหมดซะก่อน คิดว่าราชาศพน่าจะพิโรธแน่ มีความเป็นไปได้สูงว่าจะกลับมาอีก สหายอันหลินยังมาไม่ถึง พวกเราหาที่ลับตาซ่อนตัวกันก่อนเถอะ”
ทุกคนต่างก็พยักหน้าอย่างเห็นดีเห็นงามด้วย พวกเขาไม่คาดหวังกับคนที่เดินทางมาช่วยเหลือมากเท่าใดนัก และไม่มีทางยืนบื้ออยู่ที่เดิมรอให้ราชาศพปรากฏตัว
ทว่าเสียงของเฉิงอิงเพิ่งหยุดลง หมอกดำกลุ่มหนึ่งก็กลายเป็นเขตอาคมปกคลุมรอบทิศเสียแล้ว
เสียงหัวเราะชั่วร้ายดังขึ้นทันใด กระจายไปทั่วพื้นที่ “วะฮ่าๆ ๆ ๆ…มาทำลายสัตว์เลี้ยงของข้า ยังคิดจะเล่นซ่อนแอบกับข้างั้นหรือ คนร้ายอย่างพวกเจ้าช่างเล่นเก่งเสียจริง…”
ครืน! พลังที่ยิ่งใหญ่อย่างมหันต์พุ่งมาแต่ไกล กดดันจนทุกคนเริ่มหายใจไม่ออก
“ทุกคนระวังนะ! เกาะกันเป็นกลุ่ม หมอกดำพวกนั้นเป็นพิษศพ ห้ามสัมผัสโดยเด็ดขาด!” เฉิงอิงตะโกนลั่น ขณะเดียวกันก็ชักดาบสีแดงเล่มหนึ่งออกมา จดจ้องเบื้องหน้าดุจเผชิญหน้ากับศ
