ร็จภายใต้การช่วยเหลือของอันหลินงั้นหรือ
หลังเลือดกลับมาเป็นเช่นเดิมแล้ว พี่เป่ยเหลียนก็ตัดสินใจออกทัศนาจรที่แผ่นดินบรรพกาลเพียงลำพังอยู่ดีหรือ
ปริมาณของข้อมูลเยอะไปหน่อย นางต้องสงบสติอารมณ์อีกนาน
หยินอวี่ล้วงยันต์ส่งสารออกมา อยากติดต่อพี่เป่ยเหลียน
พี่เป่ยเหลียนไม่รับ แต่มีข้อความเสียงฉบับหนึ่ง ‘อันหลินพูดถูกแล้ว ข้ายังไม่ขอกลับวังมังกร น้องหยินอวี่ดูแลตัวเองให้ดีนะ’
เห็นได้ชัดเจนมากว่า เป่ยเหลียนรู้ว่าหยินอวี่จะติดต่อนาง จึงทิ้งข้อความเสียงไว้นานแล้ว
“เจ้าว่าเรื่องนี้…ไยถึงบังเอิญขนาดนี้ล่ะ” เสียงไพเราะกังวานของหยินอวี่ดังขึ้นอีกครั้ง
ใบหน้าของนางมีความตกใจ นัยน์ตาจ้องอันหลินไม่วางตา
อันหลินยักไหล่ “เรื่องของพรหมลิขิตใครเล่าจะเข้าใจ อย่างไรเสียข้าก็นำข่าวมาส่งถึงมือแล้ว พี่เจ้าไม่เป็นไร เจ้าวางใจเถอะ”
หยินอวี่พยักหน้า ในที่สุดใบหน้าก็มีรอยยิ้มงดงามปรากฏให้เห็น
“มาสิ ตำราเล่มนี้ก็คือทฤษฎีความรู้เรื่องควอนตัมที่ประพันธ์โดยมหาปุโรหิตของเผ่าพันธุ์ข้า เจ้าลองอ่านดูก่อน ไม่เข้าใจตรงไหนก็ถามข้าได้” นางยื่นตำราในอกของอันหลิน
อันหลินไม่เกรงใจ รับตำรามา มองหาเก้าอี้แล้วนั่งลง เริ่มศึกษาทันที
ภาษาอักษรในตำราเป็นอักษรบรรพกาล ไม่เป็นอุปสรรคต่อการอ่านของเขา
ความจริงความรู้พื้นฐานทางฟิสิกส์ของเขาธรรมดามาก แต่เขากลับอ่านตำราเล่มนี้รู้เรื่อง เพราะมันแตกต่างกับทฤษฎีควอนตัมบนโลกมนุษย์ การศึกษาสถานะค
