นางและเหล่าราชนิกุลแห่งเผ่าพันธุ์มังกรยืนขนาบข้าง ใบหน้าเจือความเสียใจ ไม่เข้าใจ บ้างก็เป็นอากัปกิริยาที่สะใจ
บรรยากาศภายในท้องพระโรงเคร่งเครียดยิ่งนัก บรรยากาศหนักอึ้งจนหายใจไม่ออก
แต่ศูนย์กลางของเรื่อง หญิงสาวสวมชุดสีน้ำเงินที่คุกเข่าอยู่บนพื้นกลับมีสีหน้านิ่งเฉย
เจ้ามังกรจ้องหญิงสาวคนนั้นด้วยท่าทางผิดหวัง “เจ้าเป็นถึงคนที่มีพรสวรรค์ที่สุด เลือดบริสุทธิ์ที่สุดในหมู่หนุ่มสาวแห่งวังมังกร และเป็นอัจฉริยะที่มีความหวังจะเข้าสู่ระดับรวมมรรคามากที่สุดคนหนึ่งด้วย”
“เจ้า…สังเวยเลือดของตัวเอง เพื่อช่วยเผ่าพันธุ์มุกดาในเมืองนั่น เพื่อช่วยนักพรตมนุษย์ที่ประหลาดพวกนั้นงั้นหรือ!”
“สู้ไม่ไหวแล้วหนีไม่เป็นหรือ อย่าว่าแต่เผ่าพันธุ์มุกดาทั้งเมืองนั่นเลย ต่อให้จักรวรรดิมุกดาพินาศสิ้น ก็ไม่ควรค่าจะทำให้เลือดของเจ้าด่างพร้อย!”
“โง่งม! โง่เง่าสิ้นดี!”
ร่างของเจ้ามังกรสั่นระริก ยิ่งพูดก็ยิ่งโมโห ไม่คิดเลยว่า ลูกสาวที่เขาตั้งความหวังไว้มากที่สุดจะตัดอนาคตของตัวเอง
แม้จะอยู่ต่อหน้าเบื้องสูงของวังมังกร เขาก็อดด่าทอไม่ได้อยู่ดี
หญิงสาวก้มหน้าน้อยๆ น้ำเสียงเย็นเยือกและเรียบเฉย “นี่เป็นการตัดสินใจที่เป่ยเหลียนยินยอมเอง ผลลัพธ์ทั้งหมด เป่ยเหลียนยินดีรับไว้แต่เพียงผู้เดียว”
“เจ้าจะรับไว้แต่เพียงผู้เดียวหรือ สิ่งที่เจ้าแบกรับเป็นภาระการกอบกู้อนาคตของวังมังกร ข้ามอบต้นทุนบำเพ็ญเพียรที่ดีที่สุดให้เจ้ามาโดยตลอด ตอ
