นนี้เจ้ากลับทำลายอนาคตเสียแล้ว ข้าจะบอกอะไรให้ เจ้าจะรับผิดชอบอย่างไร!” เจ้ามังกรจ้องหญิงสาวที่ก้มหน้าเงียบงันตรงหน้า โมโหจนมือเริ่มสั่นเทา
“นับจากนี้ไป เพิกถอนสิทธิ์ตัวแทนแห่งวังมังกรของอ้าวเสี่ยวเชี่ยน ต้นทุนบำเพ็ญเพียรทั้งหมดของนางมอบให้อ้าวคง!” เจ้ามังกรกล่าวอีกครั้ง
“ขอบพระทัยที่เสด็จพ่อทรงเมตตา”
ชายผมสีชาดเดินมายืนข้างเป่ยเหลียน คุกเข่าให้เจ้ามังกรด้วยความซาบซึ้ง
ทุกคนก้มหน้า ไม่มีใครเห็นต่าง เกิดคำตัดสินเช่นนี้ไม่น่าแปลกแต่อย่างใด มองจากเหตุผลบางประการ ธิดามังกรน้อยที่เคยถูกยกย่องเป็นความหวังแห่งวังมังกรและเป็นที่จับจ้องคนนั้นตกอับไปแล้วอย่างสิ้นเชิง
เผ่าพันธุ์มังกรมีสายเลือดเป็นมรรคา เมื่อเลือดมีมลทิน เกรงว่าการบำเพ็ญเพียรในชีวิตนี้คงไม่อาจก้าวหน้าแล้ว
ซึ่งก็หมายความว่า เป่ยเหลียนตกอับกลายเป็นขยะที่บำเพ็ญเพียรไม่ได้อีกแล้ว ชะตากรรมนับจากนี้สามารถทำนายได้ คงจะกลายเป็นเครื่องมือในการเกี่ยวดองสมรส
เจ้ามังกรระเบิดโทสะกลางท้องพระโรง เป่ยเหลียนกลับนิ่งเฉยราวกับยอมจำนนในโชคชะตา คาดเดาอารมณ์ไม่ได้
เป่ยเหลียนออกจากท้องพระโรง มาถึงริมทะเลสาบเขียวมรกต เด็ดกิ่งไม้อย่างครุ่นคิด
“น้องสิบเอ็ด ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะทำเรื่องที่โง่งมเช่นนี้” ชายผมแดงเดินเข้ามา ใบหน้ามีแต่ความเสียใจและเสียดาย
เป่ยเหลียนโค้งตัวอย่างแช่มช้อย “พี่เก้า ข้าไม่คิดว่าทำไม่ถูกต้อง”
“เหอะ ข้าว่าแล้วเชียว นิสัยอย่างเจ้า
