ต่อให้มีพรสวรรค์ก็ไปได้ไม่ไกลแน่ๆ”
“ข้าพูดไม่ผิดหรอกใช่ไหม ตอนนี้อย่าว่าแต่ระดับหวนสู่ความว่างเปล่าเลย เกรงว่าชีวิตนี้คงไปไม่ถึงแปลงจิตขั้นปลายแล้วกระมัง”
ชายผมแดงส่ายหน้า ใบหน้าเริ่มฉายความเย้ยหยัน
เขาไม่อยากจะแสดงละครแล้วด้วยซ้ำ ก่อนหน้านี้เป็นเพราะเป่ยเหลียนบดบังรัศมีของเขา ต้นทุนบำเพ็ญเพียรทั้งหมดของวังมังกรล้วนเอนเอียงไปทางเป่ยเหลียน แต่เขากลับไม่มีใครเคยถามไถ่ เพราะอะไรกัน เพราะสายเลือดพรสวรรค์ของเป่ยเหลียนงั้นหรือ
ตอนนี้เล่า เพื่อช่วยเหลือไข่มุก นักพรตมนุษย์อะไรนั่น แม้แต่เลือดของเป่ยเหลียนก็ด่างพร้อยแล้ว ช่างน่าขันสิ้นดี
“หึๆ…ช่างเป็นน้องสาวที่น่ารักจริงๆ” ชายผมแดงคร้านจะคุยกับคนพรรค์นี้ หัวเราะเบาๆ แล้วจากไป
เป่ยเหลียนไม่พูดอะไร แต่หักกิ่งไม้จากลำต้น ย่อตัวนั่งลงข้างทะเลสาบมรกต หยอกล้อปลาทองก้นทะเลสาบ
ปลาทองเหล่านี้เกาะกันเป็นกลุ่ม เมื่อถูกนางกวนจึงแตกกระเจิงทันที
ปลาทองรวมตัวกันอีกครั้ง
นางเผยอปากเล็กน้อย เป่าจนเกิดริ้วคลื่นบนผิวน้ำ เหล่าปลาทองตกใจว่ายหนีอีกครั้ง
“พี่สิบเอ็ด เมื่อครู่ข้าเห็นชื่ออูหัวเราะผ่านทางนี้ไป เจ้างั่งนั่นไม่ได้ว่าอะไรท่านใช่ไหม”
“เสด็จพ่อทำเกินไปแล้วจริงๆ ด่าท่านต่อหน้าคนมากมายปานนั้น ไม่ให้แม้แต่ต้นทุนบำเพ็ญเพียร ยังใช่ลูกในไส้อยู่หรือไม่!”
หญิงชุดขาวที่มีรูปโฉมงดงามคนหนึ่งเดินมาหาเป่ยเหลียน พูดฉอดๆ ด้วยความโมโห
เป่ยเหลียนส่ายหน้าเบาๆ “เสด็จพ่อทำ
