ท่ามกลางสายตานับไม่ถ้วน ซูเฉินอุ้มหลินลั่วเว่ยกลับเข้าสู่เมืองหลวง
หลินลั่วเว่ยใช้กระบี่เทพใต้หยิง แม้โลหิตและพลังแท้จะร่อยหรอ แต่ต้นกำเนิดกลับไม่เสียหาย เพียงพักผ่อนไม่นานก็สามารถฟื้นตัวได้
หลังจากได้รับโอสถฟื้นฟูจากซูเฉิน เมื่อเห็นว่านางมิได้รับบาดเจ็บสาหัส ซูเฉินจึงปล่อยให้นางเข้าสู่ห้องลับเพื่อรักษาอาการ
จากนั้น ซูเฉินก็รีบกลับจวนหลิวทันที
“เฉินเอ๋อร์ แม่ดีใจเหลือเกินที่เจ้าปลอดภัย!”
เมื่อหลิวหันเยียนเห็นซูเฉิน ดวงตานางพลันแดงก่ำ ร้องไห้ด้วยความยินดี
ตลอดช่วงเวลานี้ นางเป็นห่วงซูเฉินไม่เว้นวัน สวดอ้อนวอนต่อพระพุทธรูปนับครั้งไม่ถ้วน ขอให้ซูเฉินปลอดภัย
ตอนนี้เมื่อเห็นซูเฉินกลับมา นางย่อมดีใจจนสุดหัวใจ
“พี่ใหญ่ ท่านยอดเยี่ยมที่สุด! ข้าก็อยากฝึกฝนให้แข็งแกร่งขึ้น เพื่อปกป้องท่านกับท่านแม่!”
ซูหลิงเอ๋อร์กล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ท่านแม่ หลิงเอ๋อร์ ข้าปลอดภัยดี!”
ซูเฉินยิ้มกล่าว
เมื่อเห็นหลิวหานเยียนกับซูหลิงเอ๋อร์ปลอดภัยดี เขาก็เบาใจไปมาก
แต่เมื่อสายตาของเขาเห็นหยุนเซียงที่ยืนอยู่ข้างซูหลิงเอ๋อร์ ร่างของเขาก็อดไม่ได้ที่จะสะท้านเล็กน้อย แววตาฉายประกายระวัง
หยุนเซียงดูเผิน ๆ ก็เหมือนชายชราธรรมดา ไร้พล
