“สหายอันหลิน ขอบคุณเจ้าที่ทำทุกอย่างเพื่อเมืองริ้วคลื่น ข้าชื่อเป่ยเหลียน ตอนนี้ข้าจะทำภารกิจพิทักษ์เมืองริ้วคลื่นแทนเอง” หญิงสาวที่สวมชุดผ้าพลิ้วสีน้ำเงินปรากฏตัวตรงหน้าอันหลิน พูดด้วยน้ำเสียงเฉยชา
นางมีลักษณะงดงามโดดเด่นประหนึ่งเทพธิดา นัยน์ตาสุกใสเจือความเย็นเยือก ผิวหนังเรียบเนียน ขาวราวหิมะสีชมพูเรื่อ ชุ่มชื่นปานจะหยด สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ นางมีเขามังกรประณีตคู่หนึ่ง
“สหายเป่ยเหลียนเป็นชาววังมังกรทะเลบูรพาหรือ” อันหลินพูดอย่างตกใจ
เป่ยเหลียนพยักหน้า “ข้าคือองค์หญิงสิบเอ็ดแห่งวังมังกร สองวันนี้มาท่องเที่ยวจักรวรรดิมุกดาพอดี เมื่อได้ยินเรื่องนี้จากองค์กษัตรา จึงเป็นฝ่ายมาจัดการ วังมังกรคุ้มครองอาณาจักรตามแนวทะเล เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องยุ่ง ยกให้เป็นหน้าที่ข้าก็พอ”
“ไม่เป็นไร ข้าก็จะช่วยด้วย ข้ามีภารกิจจำเป็นต้องสังหารจักรพรรดิปีศาจสีชาดด้วยมือตัวเอง ถึงตอนนั้นขอให้สหายเป่ยหลินยกปีศาจทะเลตัวนั้นให้ข้าจัดการด้วย” อันหลินพูดอย่างจริงใจ
เขายังรอจักรพรรดิปีศาจสีชาดอยู่ ตอนนี้ไม่ง่ายเลยกว่าจะมาหาถึงที่ จะถอดใจได้อย่างไร
คิ้วงามของเป่ยเหลียนขมวดเล็กน้อยเมื่อได้ฟัง “พูดเป็นเล่นไป เจ้าเป็นเพียงนักพรตหล่อเลี้ยงวิญญาณ แต่จะสังหารจักรพรรดิปีศาจสีชาดหรือ”
“ไม่ต้องห่วง ข้ามีไพ่ตาย สามารถจัดการได้อย่างราบรื่น” อันหลินกล่าว
“ไพ่ตายอะไร”
“หุ่นที่มีพลังยุทธ์เทียบเท่าระดับแปลงจิตสองตัว”
“…ข้าไม่เชื่อ
