้าด้านอย่างอันหลิน ก็อดตกใจพูดติดอ่างไม่ได้
มันไม่ใช่แค่กี่ร้อยหรือกี่หมื่นหินวิญญาณ แต่เป็นห้าล้านเจ็ดแสนหินวิญญาณเชียวนะ! นี่เป็นความมั่งคั่งที่เทียบเท่าสำนักเซียนขนาดใหญ่ แต่สวีเสี่ยวหลานกลับยกให้เขาเช่นนี้ แถมยังยกให้เขาทั้งหมดด้วย…
“ไม่ได้…หินวิญญาณนี่เจ้าให้ข้าทั้งหมดไม่ได้…” สวีเสี่ยวหลานยังไม่ทันตอบ อันหลินก็ส่ายหน้าปฏิเสธเป็นพัลวัน สมบัติในแหวนมิตินี้ เสิ่นอิงยกให้สวีเสี่ยวหลานแต่แรกอยู่แล้ว ต่อให้เขาหน้าด้าน ก็ไม่มีหน้ารับหินวิญญาณทั้งหมดไว้
ใบหน้าของสวีเสี่ยวหลานเย็นเยือก “ข้าไม่อยากให้เจ้าติดหนี้บุญคุณฉางเอ๋อนานปานนี้ ให้เจ้ารับไว้ก็รับไว้สิ ข้าไม่ร้อนเงิน เจ้าเอาหินวิญญาณของข้าไปใช้หนี้ มันจะทำไม! หากเจ้าไม่รับ เท่ากับไม่เห็นข้าเป็นเพื่อน!”
อันหลินสะดุ้งทันทีที่ได้ยิน “ได้! ข้ารับ ข้ารับไว้!”
เขาเก็บห้าล้านเจ็ดแสนหินวิญญาณใส่แหวนมิติ ซาบซึ้งจนแทบจะร้องไห้ออกมา เวลาแบบนี้ยังคิดจะใช้หนี้แทนเขา ทำไมเขาถึงได้มีเพื่อนที่ดีขนาดนี้…
รวมกับหินวิญญาณของสวีเสี่ยวหลาน ในแหวนมิติของเขามีทั้งสิ้นสิบสี่ล้านหินวิญญาณแล้ว พอจะจ่ายค่ายาเซียนของฉางเอ๋อได้แล้ว
สวีเสี่ยวหลานเห็นอันหลินรับหินวิญญาณแล้ว สีหน้าถึงได้ผ่อนคลาย เบนสายตามองต้าไป๋
“ต้าไป๋ เจ้ามีสายเลือดของหมาป่าสวรรค์ บำเพ็ญมรรคแห่งสายลม เช่นนั้นผลเซียนเนตรวายุสองลูกนี้ให้เจ้าแล้วกัน ยาเซียนบำรุงปราณไม่เพียงแต่ทำให้ทะเลปราณของสาย
