นปูดโปน
“ให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง” อันหลินพูดเสียงเย็น
ต้าไป๋ “…เสิ่นอิง”
อันหลินถึงได้พยักหน้าพอใจ เป็นสัตว์เลี้ยงจะชอบผู้หญิงคนเดียวกับเจ้านายได้อย่างไร
ขณะที่หนึ่งคนหนึ่งสุนัขกำลังหยอกล้อกันอยู่นั้น การสืบทอดของสวีเสี่ยวหลานก็สิ้นสุดลงอย่างไม่รู้ตัว
เสิ่นอิงลดมือที่จรดหน้าผากของสวีเสี่ยวหลานลง ใบหน้าฉายความโล่งอก
นางชูนิ้วขึ้นเล็กน้อย มิติแผ่ริ้วคลื่นเป็นระลอกๆ แหวนมิติสีขาวพร่างพราวกระโดดออกจากมิติ จากนั้นจรดที่ปลายนิ้วเบาๆ
มือขาวสะอาดของสวีเสี่ยวหลานถูกนางกุมไว้ ค่อยๆ สวมแหวนให้ช้าๆ
รัศมีสีขาวสาดกระทบร่างทั้งคู่ ทิ้งวงกลมบนพื้นตัดขาดจากภายนอก ก่อเป็นพื้นที่ส่วนตัว ราวกับว่าโลกใบนี้เหลือเพียงพวกนางสองคน
เสิ่นอิงยิ้ม รอยยิ้มเป็นธรรมชาติงดงาม สวีเสี่ยวหลานลนลานเล็กน้อย ใบหน้าแดงเรื่อ
หญิงงามเพริศพริ้งสองคน แลกแหวนกันเสร็จสิ้นภายในตำหนักอันงดงาม ภายใต้การสาดส่องของรัศมีศักดิ์สิทธิ์
อันหลิน ต้าไป๋และเจ้าอัปลักษณ์มองฉากนี้อึ้งๆ คิดว่างดงาม ลงตัว ในใจเหมือนมีนิสัยบางอย่างกำลังจะตื่น
อันหลินได้สติทันใด จู่ๆ ก็มีความรู้สึกเหมือนสวีเสี่ยวหลานจะถูกแย่งไป
โชคดีที่พิธีแลกแหวนสิ้นสุดลงอย่างรวดเร็ว รัศมีที่สาดส่องมาก็จางหายไปแล้ว
“พี่เสิ่นอิง…” สวีเสี่ยวหลานเหม่อมองหญิงสาวตรงหน้า
เสิ่นอิงไม่ได้ช่วยปลุกสายเลือดของนาง ประทานอาวุธเซียนให้นางเท่านั้น แต่ยังมอบการหยั่งรู้ ความรู้ ถึงขั้นว่ามอบให้แม้ก
