ดอกไม้ไฟดอกแล้วดอกเล่าระเบิดกลางอากาศ แต่งแต้มท้องนภาให้มีสีสัน
ข่าวของการสูญสิ้นของกองทัพเผ่าพันธุ์มด สะพานหมอกดำขาดสะบัดแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว ประชาชนในเมืองหลวงของแคว้นเทียนเหอปลื้มปีติดีใจ ในเมืองหลวงเริ่มคึกคักขึ้นมาแล้ว
อันหลินกับสวีเสี่ยวหลานเดินเตร่อยู่บนถนนคึกคัก กินอาหารท้องถิ่นไปมากมาย และห่ออีกมากมายเก็บไว้ในแหวนมิติ ไว้กินยามหิวโหยหลังจากนี้
ไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงหน้าหอที่ใหญ่โตโอ่อ่าหลังหนึ่ง
มันก่อจากอิฐขาวหลังคาทอง เมฆหมอกรายล้อม ประหนึ่งพยัคฆ์ร้ายหมอบอยู่ใจกลางเมือง ป้ายแขวนสลักไว้ว่า ‘หอดิ้นทอง’
อันหลินตาลุกวาว “ได้ยินว่าหอดิ้นทองเป็นหอสมบัติอันดับต้นๆ แห่งแคว้นเทียนเหอ ภายในมีวัตถุล้ำค่า อาวุธมีคมอาวุธวิเศษนับไม่ถ้วน…”
สวีเสี่ยวหลานหัวเราะ “เจ้ามีอาวุธชั้นยอดอย่างกระบี่พิชิตมาร ตะปูข้ามมิติอยู่แล้ว อีกอย่างของล้ำค่าก็มีมากโข ยังสนใจหอสมบัตินี่อีกหรือ”
“เอ่อ…ความจริงข้าไม่ได้อยากซื้อของ แต่ของล้ำค่ามีมากไป เลยอยากมาขายต่อสักหน่อย…”
“เช่นวัสดุหลอมศาสตราล้ำค่าหายากเหล่านั้น ข้าหลอมศาสตราไม่เป็นเสียหน่อย เก็บไว้ก็ไร้ประโยชน์ ไหนจะแร่ล้ำค่าพวกนั้นอีก ข้าปรุงยาไม่เป็น เก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์ มีอาวุธขั้นสูงอีกหนึ่งชิ้น ขั้นกลางอีกสอง ขั้นต่ำเก้าชิ้น ของจิปาถะในแหวนมิติของปรมาจารย์อารามอัมพรอีก แลกเป็นหินวิญญาณสบายใจกว่า…”
อันหลินนับสิ่งของที่เขาไม่ใช้อย่างเบื่อหน่าย แต่ส
