วีเสี่ยวหลานกลับปากกระตุกยิกๆ คิดว่าคุยกับคนแบบนี้ช่างเหนื่อยเหลือเกิน รู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นคนจนไปแล้ว
ทั้งคู่ลงจากต้าไป๋ เดินเข้าไปในหอดิ้นทอง
ต้องจ่ายสองร้อยหินวิญญาณเป็นค่าเข้า มันเป็นการปราบคนที่มาดูเฉยๆ ไปได้เยอะโข คนที่เข้ามาได้ส่วนใหญ่ล้วนมีฐานะพอสมควร
“สวัสดีสหายทั้งสอง ข้าน้อยชื่อหวงสือ เป็นพนักงานขายของที่นี่ ไม่ทราบว่าพวกท่านต้องการซื้ออะไรบ้าง” ชายหนุ่มสุภาพเรียบร้อยคนหนึ่งเดินเข้ามา พอเขาเห็นสวีเสี่ยวหลาน แววตาก็ฉายความตะลึง แต่เพียงครู่เดียวสีหน้าก็กลับมาเป็นปกติ ยกมือขึ้นคำนับทั้งสองอย่างนอบน้อม
อันหลินโบกมือ กล่าวว่า “โอ้ ยังไม่ซื้อหรอก ข้าอยากมาขายของหน่อยน่ะ…”
หวงสือเพ่งมองอันหลินแวบหนึ่ง กลิ่นอายธรรมดา พลังยุทธ์น่าจะไม่สูงมาก สวมชุดขาวเรียบๆ ไม่ห้อยเครื่องประดับมีราคาเลยด้วย หลังวิเคราะห์ชั่วครู่แล้ว เขาก็อดเตือนไม่ได้ว่า “แม้หอดิ้นทองจะรับซื้อของล้ำค่าในราคาที่ยุติธรรม แต่รับซื้อเพียงศาสตราวุธขั้นกลางขึ้นไป พวกยาหรือแร่ก็รับเพียงขั้นวิเศษขึ้นไป ของที่มีระดับต่ำเกินไป พวกเราไม่รับซื้อ”
อันหลิน “โอ๊ะ ข้าไม่มีศาสตราวุธ”
หวงสือย่นคิ้วเล็กน้อย “เช่นนั้นก็น่าเสียดาย…”
อันหลิน “ข้าขายอาวุธวิเศษสิบกว่าชิ้นก่อนแล้วกัน”
หวงสือ “…”
อาวุธวิเศษสิบกว่าชิ้นงั้นหรือ ต่อให้เป็นสำนักบำเพ็ญเซียนขนาดกลาง ขุดคุ้ยข้าวของทั้งสำนัก ก็คงไม่มีมากมายปานนั้นกระมัง!
หวงสือชะงักเล็กน้อย
