ดังลั่นว่า “หลิวซู่ซู่ส่งมาให้ข้าเพลิดเพลินก่อน หมูสองตัวที่เหลือ เอาไปเป็นอาหาร”
คราวนี้ หลิวหู่กับหลิวซู่ซู่เข้าใจแล้ว พวกเขาจ้องชายตรงหน้าด้วยความตะลึง ความเย็นเยียบแผ่คลุมตั้งแต่หัวจรดเท้า
“ประมุขเฉิน…ท่านจะทำอะไรพวกเรากันแน่ ท่านระดมนักพรตให้มาร่วมกำจัดเผ่าพันธุ์มดไม่ใช่หรือ!” หลิวหู่เบิกตากว้าง เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
เฉินเทียนหยางพยักหน้าจริงจัง พูดอย่างมีเหตุมีผลว่า “ก็ใช่น่ะสิ เรียกพวกเจ้ามาให้อาหารบงกชเร้นเลือดมารน่ะสิ พวกเราจึงจะมีแรงสู้กับเผ่าพันธุ์มด หึๆ แต่หลิวซู่ซู่ หากเจ้าปรนนิบัติข้าเป็นอย่างดีละก็ อาจจะพิจารณาไม่เอาไปเป็นอาหาร เพราะหญิงที่มาขอพึ่งพิงก่อนหน้านี้ ข้าเบื่อแล้ว คนที่เรียบร้อยเช่นนี้พบเจอได้น้อย…”
หลิวซู่ซู่หน้าถอดสีทันใด กอดแขนของพ่อไว้แน่น ร่างบางสั่นเทา
จากคำพูดของเฉินเทียนหยาง นางรับรู้แล้วว่าชาวบ้านอพยพและนักพรตมากมายที่มาขออาศัยพึ่งพิง ไม่มีผู้ใดเหลือรอดแล้ว
การเผชิญหน้ากับบุคคลยิ่งใหญ่เช่นนี้ นางไม่มีแม้แต่ความกล้าจะปริปากผรุสวาทด้วยซ้ำ ในดวงตามีเพียงความหวาดกลัวและสิ้นหวัง
หลิวหู่กลับไม่อยากจะเชื่อเลยว่า อารามอัมพรที่เขาใฝ่ฝันมาตลอดจะเป็นเช่นนี้
เขายืนอึ้งอยู่กับที่ นัยน์ตาเลื่อนลอย ทำอะไรไม่ถูก
ทำไมกัน เขาเพียงอยากร่วมมือกับผู้คน แก้แค้นเผ่าพันธุ์มด ไยตอนนี้กลับตกอยู่ในสภาพของเหยื่อ แม้แต่ลูกสาวก็ต้องกลายเป็นของเล่นของผู้อื่น…
“พูดจบหร
