กเฉียงใต้นอกเมืองหงเย่ ห่างจากที่นี่ราวๆ ยี่สิบลี้”
“ไม่เป็นไร เดินไปกันเถอะ”
อันหลินที่ถูกเรียกว่าผู้อาวุโสเป็นครั้งแรก จึงร่วมเดินทางมุ่งหน้าสู่อารามอัมพรกับหลิวหู่และหลิวซู่ซู่ด้วยประการละฉะนี้
นับตั้งแต่มีหมอกดำประหลาดลอยออกจากหุบเหวหมื่นกาลี สร้างหอทมิฬแล้วนั้น เผ่าพันธุ์มดก็บุกแดนจิ่วโจวอย่างบ้าคลั่ง
มีเมืองแปดสิบกว่าแห่งในแคว้นเทียนเหอที่ล่มสลาย ทุกแห่งที่ฝูงมดผ่านนั้นราบเป็นหน้ากลอง เป็นสิ่งมีชีวิตที่กินมนุษย์ไม่เหลือแม้แต่ซากอย่างแท้จริง ชวนให้ประหวั่นพรั่นพรึง
และเพราะหายนะจากเผ่าพันธุ์มด การทดสอบประจำปีในครั้งนี้ของพวกอันหลินจึงเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
อารามอัมพรแห่งเมืองหงเย่กระจายข่าวแล้ว เชื้อเชิญให้นักพรตแต่ละหนแห่งมาร่วมปราบปรามเผ่าพันธุ์มด พร้อมทั้งปกป้องผู้อพยพที่กำลังหลบหนีลี้ภัยในเมืองด้วย
อันหลินสอบถามสถานการณ์ของอารามอัมพรตลอดทาง หลิวหู่ใฝ่ฝันอยากไปยังแดนศักดิ์สิทธิ์อย่างอารามอัมพรมาเสมอ ปกติก็ศึกษาข้อมูลมาไม่น้อยเลย
ตัวอย่างเช่นประมุขเฉินเทียนหยางแห่งอารามอัมพรเป็นยอดฝีมือระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณขั้นปลาย ปรมาจารย์เฉินเยี่ยนเป็นบุคคลสะท้านฟ้าผู้ที่สัมผัสประตูระดับเทวะแล้ว ภายในอารามมีดอกไม้ศักดิ์สิทธิ์ มีความสามารถที่เกินธรรมชาติจะหยั่งถึง…
อันหลินฟังหลิวหู่พูด พยักหน้าเป็นครั้งคราว
หลิวซู่ซู่เหลือบมองผู้อาวุโสหน้าตาหล่อเหลาข้างๆ บ่อยครั้ง จากนั้นใบหน้าก็แดงเรื่อ เ
