วันนี้ที่ข้ามา เพราะอยากขอให้ท่านช่วยปรุงยาเซียนที่ช่วยทะลวงสู่ระดับแปลงจิตให้ข้าหน่อย”
“อ้อ ต้องการกี่เม็ดเล่า จะแสดงการกินต่อเนื่องเช่นครั้งก่อนหรือไม่” หยินสี่ได้ยินก็ตาเป็นประกาย จ้องอันหลินด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม หากอันหลินแสดงการเปลี่ยนแปลงจากปริมาณเป็นคุณภาพอีกครั้ง ไม่แน่เขาอาจจะเกิดแรงบันดาลใจใหม่ ด้วยเหตุนี้จึงเริ่มตื่นเต้นขึ้นมา
หน้าของอันหลินชะงักไป รีบชี้แจงเป็นพัลวันว่า “ไม่ใช่ข้ากิน ให้สัตว์เลี้ยงของข้าต่างหาก มันเป็นวานรเนตรทอง ตอนนี้อยู่ในระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณขั้นปลายแล้ว อยากซื้อยาเซียนสักเม็ดไปช่วยมัน”
“เช่นนี้เองหรือ…” ใบหน้าของหยินสี่ฉายความผิดหวังแวบหนึ่ง ครุ่นคิดชั่วครู่แล้วพูดต่อว่า “สัตว์ทะลวงจากระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณสู่ระดับแปลงจิต ยังคงต้องเจอกับอสนีบาต วานรเนตรทองเป็นเผ่าพันธุ์ที่มีปัญญาสูงอย่างยิ่งในหมู่สัตว์ ยาเทพเทวะปุราณ ยาเซียนขั้นเจ็ดค่อนข้างเหมาะสมกับมัน กินก่อนข้ามอสนีบาต ไม่เพียงแต่ได้รับการคุ้มครองระหว่างโดนสายฟ้าฟาด ลดอันตรายอย่างใหญ่หลวง หลังข้ามอสนีบาตแล้วจะทำให้ระดับมั่นคง เสริมสร้างสติสัมปชัญญะให้แข็งแกร่ง”
“อ้อ…” อันหลินพยักหน้ารัวๆ อย่างไรเสียเขาก็ไม่เข้าใจอยู่ดี เพียงแต่เงินเยอะ จึงพูดขึ้นมาทันทีว่า “เช่นนั้นก็เอายาเทวะปุราณ!”
พูดจบเขาก็นำกระดาษสีขาวใบใหญ่ออกมายื่นให้หยินสี่
บนกระดาษสีขาวมีคำว่า ‘อวี่’ ตัวเป้ง มันเป็น ‘เช็ก’ ของหลินจว
