น่าจะช่วยพวกเจ้าสักหน่อย…”
ใบหน้าของตงเยี่ยนเปื้อนรอยยิ้มมีเลศนัย พลังเซียนที่สำแดงได้อย่างเงียบเชียบมีไม่มาก แต่มันถนัดอยู่วิชาหนึ่งพอดี
น้ำแข็งแตกระแหง!
ก้อนหินที่อันหลินกับหลิวเชียนฮ่วนหลบซ่อน เริ่มแผ่ความเย็นมาจากภายใน สุดท้ายก็ปะทุออกมาทันใดประหนึ่งเป็นภูเขาไฟ!
ตูม!
จู่ๆ ก้อนหินก็ระเบิด กลายเป็นเศษหินนับไม่ถ้วนลอยล่อง
“ใครน่ะ!” นัยน์ตาของเด็กหญิงวาวโรจน์ เจอมนุษย์สองคนด้านหลังเศษหิน
“ท่านราชินี พวกเราเอง!” อันหลินยกมือขึ้น ก้าวออกมาพร้อมกับใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้ม
ให้ตายสิ! ถูกลอบทำร้ายเสียแล้ว…
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาหาว่าเป็นฝีมือใคร ทว่าหากเขาบุ่มบ่าม สิ่งที่เขาจะเผชิญหน้าก็คือหมัดอันร้ายแรงถึงชีวิต…
“ฮาย ท่านราชินี…” หลิวเชียนฮ่วนเองก็เดินยิ้มแย้มออกมา อากัปกิริยานิ่งเฉย
เด็กหญิงยิ้ม ประเมินสองคนที่อยู่ไม่ไกลอย่างสนอกสนใจ “ไม่คิดเลยจริงๆ ว่า พวกเจ้าจะกล้ามาปรากฏตัวต่อหน้าข้าอีก”
มุมปากของอันหลินกระตุก อยากพูดเหลือเกินว่าแท้จริงแล้วไม่กล้าหรอก
ในตอนนั้นเอง หลิวเชียนฮ่วนก็พูดขึ้นมาว่า “พวกเรามาที่นี่เพราะอยากช่วยท่านราชินี…”
เด็กหญิงชะงักไป “ช่วยข้าหรือ”
อันหลินพยักหน้า พูดเสียงหนักแน่นว่า “ใช่แล้ว ช่วยท่านกำจัดศัตรูที่ต้องการมงกุฎบนศีรษะของท่านอย่างไรเล่า!”
สีหน้าของหญิงสาวเปลี่ยนไป หันหน้าจ้องอันหลินด้วยนัยน์ตาที่สุกใส ทำท่าเหมือนครุ่นคิด
“ทำไมกัน ข้ากำจัดเพื่อนของเจ้ากับมือเช
