ียวนะ” นางถามอย่างสงสัย
“เพราะพวกเรากำลังแข่งขันกันอยู่ หากช่วยรักษามงกุฎให้ท่านได้ พวกเราก็จะคว้าชัยชนะมาได้!” หลิวเชียนฮ่วนตอบตามความสัตย์จริง
อันหลินพยักหน้าเช่นกัน สีหน้าของทั้งคู่เป็นธรรมชาติและจริงใจมาก
เพราะนี่เป็นความคิดที่แท้จริงในใจพวกเขา
เด็กหญิงออกอาการแปลกใจ นางจดจ้องสองคนที่อยู่ตรงหน้า ไม่พูดอะไร
หลังเงียบไปชั่วครู่ นางก็หัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง ใบหน้าขาวปลอดอ่อนวัยปราศจากความไร้เดียงสา มันเป็นรอยยิ้มที่ค่อนข้างสดใสและน่ารัก
“ที่แท้นี่ก็คือความคิดที่แท้จริงของพวกเจ้านี่เอง ดีมาก…” เสียงกังวานดังขึ้น
อันหลินกับหลิวเชียนฮ่วนโค้งตัวคำนับพร้อมกันราวกับรู้ใจ “ขอให้ท่านราชินีให้โอกาสพวกเราได้ถวายความจงรักภักดีด้วย!”
“ดี! ตอนนี้พวกเจ้าก็คือองครักษ์ซ้ายขวาของข้าแล้ว!” เด็กหญิงพยักหน้าเห็นด้วยอย่างพึงพอใจ
ด้วยเหตุนี้ อันหลินกับหลิวเชียนฮ่วนจึงกลายเป็นองครักษ์ของเด็กหญิงไปโดยปริยาย…
ตงเยี่ยนที่หลบซ่อนตัวอยู่มึนงง มันจ้องมองฉากนี้อึ้งๆ คิดว่าทุกอย่างบนโลกใบนี้ล้วนลวงโลก
องครักษ์ซ้ายขวาหรือ ให้ตายสิ! ควรจะต่อสู้กันไม่ใช่หรือ ทำไมจู่ๆ ถึงกลายเป็นสุนัขรับใช้ของจอกศักดิ์สิทธิ์ทองไปได้ล่ะ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันแน่!
ตงเยี่ยนคิดว่ามุมมองของตนได้รับการกระทบกระเทือน พึมพำว่า “ของปลอม ทุกอย่างล้วนเป็นของปลอม…”
ในจัตุรัสฟ้าคราม หวังเสวียนจ้านที่นอนหายใจรวยรินบนค่ายกลรักษามองฉากนี้บนหน้าจอผลึก
