บล้านพิกเซล ส่องความงามในตัวคุณ!
หวังเสวียนจ้าน “…”
ผู้ชมที่ดูหน้าจอผลึกหิน “…”
หลิวเชียนฮ่วนร้องโอ๊ะ ตบหัวตัวเองเบาๆ นึกเสียใจเล็กน้อยที่ตนลืมถ่ายรูปไปเสียสนิท
เมื่อถ่ายรูปเสร็จแล้ว อันหลินก็เก็บมือถือใส่แหวนมิติ ก้าวไปข้างหน้าอย่างพออกพอใจ
เพิ่งเริ่มต้นน่าจะเดินได้ค่อนข้างง่าย เขาจึงไม่วิตกกังวลมากนัก
บนทางเดินหิน เพิ่งก้าวเท้าออกไปได้แค่ก้าวเดียว จู่ๆ ฟ้าดินก็เริ่มสั่นสะเทือน วิสัยทัศน์แปรเปลี่ยน
ความน่ากลัวมหาศาลเริ่มจู่โจมไปทั่วร่าง
อันหลินหวาดหวั่นพรั่นพรึง ไม่เข้าใจว่านี่เป็นภาพลวงตาอะไรกันแน่
แค่ก้าวแรกก็สุดยอดขนาดนี้แล้ว ข้างหลังจะทำอย่างไร!
ทันใดนั้น ความเจ็บปวดอันล้นหลามก็กัดกินร่างกายของเขา ราวกับจะฉีกเขาให้เป็นชิ้นๆ
ไม่อาจบรรยายได้ว่ามันเป็นความเจ็บปวดแบบไหน มันเหนือกว่าความเจ็บปวดทางร่างกาย จิตและวิญญาณแล้ว
อ๊าก! เขาอยากจะแผดร้องดังๆ แต่กลับเปล่งเสียงไม่ออกเลย
มีเสียงจู่โจมสมองของเขา
“ทุ่มเทสุดความสามารถ ช่วงชิงพลังของฟ้าดิน…”
ร่างของอันหลินถูกฉีกเป็นเสี่ยงๆ พูดให้ถูกก็คือ การมีอยู่ของเขาถูกทำลายย่อยยับ…
ในจัตุรัสฟ้าคราม ทุกคนจ้องอันหลินภายในหน้าจออึ้งๆ
“ทำไมศิษย์พี่อันหลินไม่ขยับล่ะ”
“หรือจะถูกพันธนาการแล้ว”
“พูดเป็นเล่นไป เพิ่งก้าวเดียว เลือกสักคนในจัตุรัสส่งๆ ก็ไม่มีปัญหา ถ้าเทพอันถูกพันธนาการ ข้ากินขี้ตรงนี้เลย!”
“แล้วทำไมเขาถึงหยุดอยู่ตรงนั้นล่ะ”
“…”
ไม่มีใครรู้ว
