่าจะตอบคำถามนี้อย่างไร พวกเขาเพียงแค่จดจ้องบุคคลบนหน้าจอเงียบๆ ด้วยอาการงุนงง
ห้านาทีต่อมา
แสงสว่างวาบ อันหลินกลับมายังสังเวียนประลองอีกครั้ง
เขาหลุดออกจากภาพลวงตา ทรุดตัวล้มลงกับพื้นอย่างอ่อนแรง หายใจหอบหนัก สมองขาวโพลน เห็นได้ชัดว่าผ่านการต่อสู้กับความคิด ยังสงบสติอารมณ์ไม่ได้
เงียบ ทุกอย่างเงียบสงัด
ผู้ชมหลายหมื่นชีวิตรักษาความเงียบโดยมิได้นัดหมาย ที่นี่เงียบจนได้ยินเสียงเข็มตก
ใช่แล้ว พวกเขาตะลึงงันกันหมดแล้ว
ไม่ว่าจะเป็นนักเรียน หรือยอดฝีมือระดับหวนสู่ความว่างเปล่าของแต่ละอิทธิพล ต่างก็เหม่อมองชายหนุ่มที่หายใจหอบคนนั้น
ทุกคน “…”
หลิวเชียนฮ่วน “…”
ประโยคที่น่าฟังอย่าง ‘ข้าจะพาเจ้าพลิกเกม’ ยังดังก้องอยู่ในหัว
แต่ทว่า ตอนนี้นางเข้าใจแล้ว
หากนางเป็นพวกขี้โกงในเกม เช่นนั้นอันหลินก็คือพวกใช้โปรแกรมโกง…
“อันหลิน หนึ่งก้าว ศูนย์จุดหนึ่งคะแนน!”
เซียนพสุธาอวี้หัวประกาศผลคะแนนด้วยสีหน้าโมโห เสียงดังก้องไปทั่วจัตุรัส มันไม่ใช่แค่เรื่องอับอายขายหน้าแล้ว นี่…นี่มันปาขี้ใส่หน้าชัดๆ!
เมื่อหวังเสวียนจ้านได้ยินผลคะแนนก็หน้ามืด เกือบจะเป็นลมเสียแล้ว
เขาพยายามคว้าที่หนึ่งขนาดนี้เพื่ออะไรกัน
เพื่อไม่ให้เพื่อนร่วมกลุ่มกดดันมากเกินไป คว้าอันดับหนึ่งมาได้อย่างง่ายดาย
ผลปรากฏว่า เขาคว้าอันดับหนึ่งของการประลอง แต่เพื่อนร่วมกลุ่มกลับได้หนึ่งจุดหกคะแนนคนหนึ่ง อีกคนได้ศูนย์จุดหนึ่งคะแนน…
ชายชาตรีอย่างหวัง
