ไรขึ้น” อันหลินหันไปมองชายหนุ่มที่อ่อนระโหยโรยแรง เอ่ยถามอย่างฉงนใจ
การก่อเหตุทะเลาะวิวาทในรั้วสำนักเป็นการทำผิดกฎของสำนัก เรื่องนี้เหยาหมิงซีน่าจะรู้
เหยาหมิงซีได้ฟังก็มองมนุษย์หินอย่างโกรธเกรี้ยวแล้วพูดว่า “เจ้านี่รู้ว่าท่านเป็นตัวแทนของสรวงสวรรค์ เข้าร่วมการชุมนุมแลกเปลี่ยนมรรคเทศนาสี่ทิศ และรู้ว่าท่านเป็นระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณขั้นต้น บอกว่าสรวงสวรรค์ไร้คนมีฝีมือ ถึงได้เลือกสวะคนนี้ ข้าได้ยินเข้าพอดี จะพูดอะไรให้มากความเล่า ข้าเลยอัดมันน่ะสิ!”
อันหลินได้ฟังมุมปากก็กระตุก ดี เขาเข้าใจแล้ว สิ่งมีชีวิตต่างแดนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวกับแฟนคลับตัวยงทำให้เกิดเรื่องราวใหญ่โตได้จริงๆ
เรื่องนี้เกิดเพราะเขาเป็นต้นเหตุ แต่หากต้องการแก้ไข มันก็ค่อนข้างลำบาก
มนุษย์หินผลักก้อนอิฐสีดำออกแล้วจ้องอันหลิน ไฟสงครามลุกโชน “เจ้าน่ะหรือสวะอันหลินคนนั้น”
อันหลิน “…”
เยี่ยม…ด่าถึงขั้นนี้แล้ว
อันหลินไม่ใช่รูปปั้นโพธิสัตว์เสียหน่อย ความผิดในครั้งนี้เขาตัดสินใจจะรับไว้เอง
“เหอะๆ ข้านี่แหละอันหลิน พ่อเจ้าไง!”
อันหลินแสยะยิ้ม จากนั้นก็ชักกระบี่พิชิตมารออกมา
